پرسشهاى مردم و پاسخهاى امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٩

از امير مؤمنان على عليه السلام در مورد ويژگىهاى اوصياء پرسيده شد

من خودم را به هنگام وفات آن حضرت به صبر وادار كردم و سكوت را پيش گرفتم ، و به آنچه به من دستور داده بود مشغول شدم ، به تجهيز ، غسل دادن ، حنوط كردن ، كفن نمودن ، نماز خواندن و خاك سپارى آن بزرگوار پرداختم ، كتاب خدا را جمع‌آورى كردم و بر پيمان‌هاى او بر بندگان وفا كردم . در عين حال ، نه اشك چشمى كه بىاختيار مىريخت و نه هيجان آه و سوختن قلب و بزرگى مصيبت ؛ هيچ كدام مرا به خود مشغول نكرد تا اين كه حقّى را كه از سوى خدا و پيامبرش بر من بود ، ادا كردم و آنچه را كه به من امر شده بود ، رسانيدم و با شكيبايى و توجّه به خدا آن را تحمّل كردم .

آنگاه حضرتش رو به اصحاب خود كرد و فرمود : آيا چنين نبود ؟

گفتند : آرى ، اى امير مؤمنان !

60 - قال أمير المؤمنين عليه السلام في جواب اليهودي الّذي سأل عمّا فيه من خصال الأوصياء :

يا أخا اليهود ! إن اللَّه عز و جل امتحنني في حياة نبيّنا محمّد صلى الله عليه و آله في سبعة مواطن ، فوجدني فيهن من غير تزكية لنفسي بنعمة اللَّه له مطيعاً .

قال : وفيم وفيم يا أمير المؤمنين ؟

قال : أمّا أولهن ، فإنّ اللَّه عز و جل أوحى إلى نبيّنا وحمله الرسالة وأنا أحدث أهل بيتي سنّاً ، أخدمه في بيته ، وأسعى بين يديه في أمره .

فدعا صغير بني عبد المطلب وكبيرهم إلى الإسلام وشهادة أن لا إله إلّااللَّه وأنّه رسول اللَّه .