ترجمه گويا و شرح فشرده اى بر نهج البلاغه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٦
210
209
209
- در اينجا سؤالى پيش مىآيد :
و آن اين كه آيا آدم معصيت پروردگار كرده است ؟
در پاسخ بايد گفت :
همانطور كه در جاى خود گفته‌ايم پيامبران معصومند و گناه و سهو و اشتباه مرتكب نمىشوند ، لذا در مورد آدم مىگوئيم :
در حقيقت كار او گناه نبود چه اين كه آدم پس از خلقت در بهشت يك دوران آموزشى را طى نموده ، زيرا او را خداوند براى خلافت زمين آفريده بود و مىبايست در روى زمين قرار گيرد ، و سرپرستى آن را عهده‌دار شود كه امام با جمله « موافاة لسابق علمه » به آن اشاره كرده است .
و از طرفى چون زندگى در روى زمين داراى نوسانات و برخوردهائى بوده قهرا مسئله تكليف را همراه مىآورد .
آدم نيز بايد از چگونگى تكليف و عمل به آن و همچنين نتيجه تخلف از فرمان خدا ، خود و فرزندانش آگاه گردند و بدانند دشمن آنان در زمين كيست پس دوران زندگى آنها در بهشت يك دوران آزمايشى و آمادگى براى زندگى در زمين بوده است .
روى اين دستورات دوران آزمايشى ، گناه به معناى معروف بين ما نيست بلكه يك نوع ترك اولى محسوب مىشده است ، براى اطلاع بيشتر به ( تفسير نمونه جلد 1 ص 129 ) مراجعه فرمائيد .
210
210
- دعونى و التمسوا غيرى « مرا رها كنيد ديگرى را طلب كنيد » بعضى از مخالفان شيعه اين گفته امام ( ع ) را دستاويز قرار داده مىگويند اگر او از طرف پيامبر منصوب به خلافت بود ، نبايد اين چنين سخن بگويد .