ترجمه گويا و شرح فشرده اى بر نهج البلاغه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٠
86
خواهند كرد چه اين كه در اين زمينه اشعار معروفى نقل شده كه امام ( ع ) به حارث همدانى فرموده است .
سپس اضافه مىكند : هيچ بعيد نيست اگر امام در بارهء خود چنين فرموده باشد .
اما اشعار :
يا حار همدان من يمت يرني * من مؤمن او منافق قبلا
يعرفني طرفه و اعرفه * بعينه و اسمه و ما فعلا
: « اى حارث همدانى هر كس بميرد مؤمن باشد يا منافق مرا روبرو مىبيند » « او مرا خوب مىشناسد و من درست نام او و آنچه را انجام داده است مىدانم »
و انت يا حاران تمت ترنى * فلا تخف عثرة و لا زللا
اسقيك من بارد على ظمأ * تخاله فى الحلاوة العسلا
و تو اى حارث همدانى هر گاه بميرى مرا مىبينى از هيچ لغزشى ترس نداشته باش نوشابه سردى به تو بنوشانم كه تشنگى را فرو نشاند و خيال كنى حلاوت عسل است .
86
86
« تخففوا تلحقوا . . . » اين دو جملهء كوتاه كه در حقيقت از دو كلمه تشكيل شده همانطور كه مرحوم سيد رضى اشاره مىكند بيش از آنچه تصور شود عميق و جالب و پر معنى است .
در اين جمله امام افراد انسان را به رهروان يك قافله تشبيه مىكند كه از گذرگاههاى پر پيچ و خم و گردنه‌هاى سخت و صعب العبور مىگذرند ، آنها