ترجمه گويا و شرح فشرده اى بر نهج البلاغه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٩
100 - و من خطبة له عليه السلام في رسول اللّه و أهل بيته
و هر موجود زنده‌اى به سوى فنا پيش مىرود .
آيا براى شما در آثار پيشينيان وسيله عبرت نيست كه شما را از ( كردار بد ) باز دارد ، و آيا اگر انديشه كنيد در آثار پدران خود عبرت نخواهيد گرفت ؟
مگر نمىدانيد گذشتگان شما بر نمىگردند و بازماندگان باقى نمىمانند ، مگر مردم دنيا را مشاهده نمىكنيد كه شبانه روز حالات گوناگونى دارند يكى مىميرد و بر او مىگريند ، و ديگرى باقى مىماند و به او تسليت مىگويند ، و يكى در بستر بيمارى افتاده ديگرى به عيادت او مىآيد و ديگرى در حال جان كندن است .
يكى به دنبال دنيا مىدود در حالى كه مرگ به دنبال او در حركت است و يكى در عالم غفلت فرو رفته در حالى كه مرگ و حوادث دنيا او را فراموش نكرده‌اند ! و به همين گونه بازماندگان به دنبال گذشتگان مىروند .
به هوش باشيد ، نابود كننده لذات و بر هم زننده كاميابيها و قطع كننده آرزوها ( يعنى مرگ را ) بسيار بخاطر بياوريد در آن هنگام كه تصميم بر كارهاى زشت داريد .
و براى اداى حق واجب خدا و نعمتهاى بىشمار و احسان‌هاى بى پايانش از او استعانت جوئيد .
خطبه - 100 يكى از خطبه‌هائى است كه امام ( ع ) ايراد فرموده . ( 220 . ) اين خطبه در بارهء پيامبر ( ص ) و اهل بيت او مىباشد .
ستايش مخصوص خداوندى است كه فضل خويش را در مخلوقات منتشر ساخته ، و دست جود و سخايش را بسوى آنان گشوده ، او را در تمام كارهايش مىستائيم ، و براى مراعات حقوقش از او يارى مىطلبيم ، گواهى مىدهيم جز او معبودى نيست . و محمد ( ص ) بنده و فرستاده او است . . .