ترجمه گويا و شرح فشرده اى بر نهج البلاغه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٥
و منها في صفة الملائكة
آسمانها را با پيوندهاى خاصى به يكديگر مربوط ساخت ، و مشكل بالا و پائين رفتن فرشتگان را براى بردن اعمال مخلوقات آسان نمود .
و در حالى كه به صورت دود و بخار بود به آن فرمان داد ، پس رابطه‌هاى آنها را بر قرار ساخت ( و با نيروى جاذبه هر كدام يكديگر را جذب كردند ) سپس ( آسمانها ) را از هم جدا نمود ( و با نيروى گريز از مركز ) بين آنها فاصله انداخت ، و بر هر راهى از آنها نگهبانى از شهابها گماشت ، و با دست قدرتش آنها را از حركات ناموزون در ميان فضا نگاه داشت ( 205 . ) .
به آنها دستور داد كه در برابر فرمانش تسليم باشند خورشيد را نشانه روشنى بخش روز در تمام ايام و ماه را نورى كم‌رنگ براى ( زدودن شدت تيرگى ) شبها ، قرار داد .
و آن دو را در مجراى خودشان به جريان انداخت ، و مراحلى را كه بايد بپيمايند اندازه‌گيرى نمود ، تا ميان شب و روز تفاوت حاصل شود ، و با رفت و آمد آنها شماره سالها و حساب آن را بتوان فهميد .
سپس در جوّ آسمان فلكش را آفريد ، و آنچه زينت بخش آن بودند از ستارگان مخفى و كم نور و اقمار و ستارگان پر فروغ در آن جايگزين ساخت ، و آنان را كه استراق سمع كردند ، با شهابهاى ثاقت تيرباران نمود .
ستارگان ثوابت و سيارات ، هبوط كننده و صعود كننده ، نحس همه را به امر و اراده خود مسخر ساخت . ( 206 . ) قسمت ديگرى از اين خطبه كه در توصيف فرشتگان است .
سپس خداوند سبحان براى سكونت بخشيدن در آسمانها و آباد ساختن بالاترين قسمت از ملكوت خويش ، مخلوقاتى بديع ، يعنى فرشتگان را آفريد كه تمام صحنه‌هاى آسمان را پر كنند ، و فاصله جوّ آن را از آنها مالامال ساخت ، هم اكنون صداى تسبيح آنها فاصله‌ها را پر كرده ، و در بارگاه قدس و در درون پرده‌هاى حجاب و صحنه‌هاى مجد و عظمت پروردگار طنين انداز است . . .