ترجمه گويا و شرح فشرده اى بر نهج البلاغه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٣
و منها في صفة السماء
تو همان خداى نامحدودى هستى كه در مسير وزش افكار در كيفيت خاصى قرار نگيرى تا به تصرف آنها آئى و محدود شوى .
قسمت ديگرى از اين خطبه آنچه را آفريد بدرستى اندازه گيرى نمود ، و به خوبى تدبير كرد و در مسير خويش قرار داد ، نه از حد و منزلت آن تجاوز كرد و نه قبل از رسيدن به هدف كوتاهى نمود .
و آنها نيز در برابر فرمان او سرپيچى نكردند ، چگونه ممكن است سرپيچى كنند در حالى كه همه از اراده او سرچشمه مىگيرند .
موجودات را بدون احتياج به تفكر و انديشه و بدون غريزه‌اى كه در درون پنهان داشته باشد ، ايجاد كرد ، او بدون تجربه از پيش آمدهاى گذشته ، و بدون شريكى كه در ايجاد امور شگفت‌انگيز ياريش كند ، موجودات را آفريد .
با فرمانش خلقت آنها را كامل كرد ، سر بر فرمان او نهادند و دعوتش را اجابت كردند و در برابرش سستى نكردند ، آفريده‌اى نبوده كه در اطاعت امرش سستى و درنگ نمايد .
موجودات را بدون هيچگونه كژى بر پاداشت ، و راه و رسمى كه بايد بپيمايند معين ساخت ، با قدرتش بين اشياء متضاد الفت ايجاد نمود ، و وسائل ارتباط آنان را فراهم ساخت ، موجودات را به اجناس مختلفى از نظر حدود ، اندازه ، غرائز ، و اشكال و و هيئت تقسيم نمود ، مخلوقات آفريد ، و در آفرينش آنها حكمت به خرج داد ، و آنها را آن سان كه مىخواست ابداع نمود .
قسمتى ديگر در توصيف آسمان است .
پستى و بلندى و فاصله‌هاى وسيع ( آسمانها ) را بدون اين كه به چيزى تكيه داشته باشند نظام بخشيد ، و فاصله‌ها و شكافهاى آن را بهم پيوند داد . . .