ترجمه گويا و شرح فشرده اى بر نهج البلاغه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٧

70 - و قال عليه السلام في سحرة اليوم الذي ضرب فيه

و همانند جامهء كهنه و فرسوده‌اى كه هر گاه از جانبى آن را بدوزند از سوى ديگر پاره مىگردد .

هر گاه گروهى از لشكريان شام به شما نزديك مىشوند هر يك از شما در را به روى خود مىبنديد و همچون سوسمار در لانه خود مىخزيد ، و همانند كفتار ، در خانه خويش پنهان مىگرديد .

به خدا سوگند ! آن كس كه شما ياور او باشيد ذليل است ، و كسى كه با شما تيراندازى كند همچون كسى است كه تيرى بى پيكان بسوى دشمن رها سازد .

به خدا سوگند ! جمعيت شما در خانه‌ها زياد و زير سايه پرچمهاى ميدان نبرد كم من مى دانم چه چيز شما را اصلاح مىكند ولى اصلاح شما را با تباه ساختن روح خويش جايز نمى شمرم ، خدا نشانهء ذلت را بر چهره‌ها و پيشانى شما بگذارد ! و بهره‌هاى شما را نابود سازد .

آن گونه كه به باطل متمايل و به آن آشنائيد ، به حق آشنائى نداريد و آن چنان كه در نابودى حق مىكوشيد براى از بين بردن باطل قدم ، برنمىداريد .

كلام - 70 : « در سحرگاهى كه در سپيده دم آن ضربت خورد چنين فرمود » :

همانطور كه نشسته بودم خواب چشمانم را فرا گرفت ، رسول خدا ( ص ) را بخواب ديدم ، و عرض كردم چقدر كار شكنيها و لجاجت و دشمنيها را كه از امتت ديدم ! ! فرمود : آنها را نفرين كن ! گفتم :

خدا بهتر از آنان را به من بدهد و به جاى من شخص بدى را به آنها مسلط گرداند .

شريف رضى مىگويد :

منظور از كلمه « الاود » اعوجاج و كجى ، و از « اللدد » دشمنى و خصومت است ، و اين از فصيحترين كلمات است .