اللئالي المنثورة في الأحراز والأذكار المأثورة ( دستور العمل و مرواريدهاى درخشان ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٣

روز بيست و هشتم : در اين روز از سال 11 ( يازده ) وفات حضرت خاتم الانبياء صلوات اللّه عليه و آله واقع شده است

بود كه وحى بر حضرتش نازل شد و بعد از آن سيزده سال در مكّه مردم را دعوت به خداپرستى نمود و پنجاه و سه سال داشت كه به مدينه هجرت فرمود و در سال دهم هجرى وفات فرمود و بعد از وفات امير المؤمنين متوجه غسل و حنوط آن حضرت شد و بعد از تغسيل و تكفين بر آن حضرت نماز گذاشت . پس اصحاب دسته‌دسته آمدند و بدون امام عليه السّلام بر آن حضرت نماز خواندند . و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام آن جناب را در حجرهء طاهره ، در همان محلّى كه از دنيا رفته بود مدفون ساخت .

از انس بن مالك روايت است كه چون از دفن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فارغ شديم حضرت فاطمه عليها السّلام به سوى من آمد و گفت : اى انس چگونه نفس شما همراهى كرد كه خاك به صورت پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بريزيد ؟ پس گريست و فرمود : يا ابتاه اجاب ربّا دعاه يا ابتاه من ربّه ما ادناه . . . .

اى دو جهان زير زمين از چئى * خاك نئى خاك‌نشين از چئى

و به روايت معتبر است كه آن خانم مخدّره مشتى از خاك پاك آن قبر مطهّر را برداشت و بر چشمان خود گذاشت و گفت :

ما ذا على المشتمّ تربة احمد * ان لا يشمّ مدى الزّمان غواليا

صبّت علىّ مصائب لو انّها * صبّت على الايّام صرن لياليا « 1 »

و شيخ يوسف شامى از درّ النّظيم نقل كرد ، كه آن حضرت عليها السّلام اين اشعار را در مرثيّه پدر فرموده است :

قل للمغيّب تحت اثواب الثّرى * ان كنت تسمع صرختى و ندائيا

صبّت علىّ مصائب لو انّها * صبّت على الايّام صرن لياليا

قد كنت ذات حمى بظلّ محمّد * لا اخش من ضيم و كان جماليا

( 1 ) . يعنى چه باكى است بر كسى كه خاك قبر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را بوئيده كه در تمام زندگى هيچ عطرى را نبويد . آن‌چنان مصيبت‌ها بر من باريدن گرفته‌اند كه اگر اين‌گونه بر روزها مىباريدند ، مانند شب تيره و تار مىشدند .