المعجزة الكبرى القرآن ( معجزه بزرگ پژوهشى در علوم قرآنى ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٠١

[ بررسى آيات ]

[ بررسى آيات ]

[ بررسى آيات ]

پيش از اين آيات شريفه :

لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ إِنَّ عَلَيْنا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ فَإِذا قَرَأْناهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا بَيانَهُ 1 را خوانديم .

اين آيات دلالت دارد كه تلاوت قرآن به دستور خداوند است ، زيرا مىفرمايد :

فَإِذا قَرَأْناهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ « يعنى هر گاه قرآن را بر تو خوانديم و تو آن را به خاطر سپردى پس همان قراءتى را كه خدا به تو آموخته پيروى كن ، زيرا گاهى مقصود از « قرآن » قراءت است ، مانند اين آيه :

. . . إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كانَ مَشْهُوداً 2 « قرآن » در اصل كتابى شريف و روشنگر است و از آن جهت خداوند آن را « قرآن » ناميده است كه با همين نصّ و قراءت نازل شده است ، زيرا قرآن تنها با نوشتن باقى نمىماند ، بلكه به قراءت و به خاطر سپردن بر طبق تعليم خداى متعال به پيامبر ( ص ) نياز داشت ، پس آن حضرت قرآن را در مدّ و غنّه و تشديد و تخفيفش بر اساس تعليم خداوند ، مىخواند ، بنابر اين هر گاه قرآن نازل مىشد ، تلاوت شده فرستاده مىشد .

و به اين ترتيب قراءت كامل قرآن ، همان قراءتى است كه پيامبر