المؤمن ( مومن كيست ؟ وظيفه اش چيست ؟ ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٩

8 - باب ما حرّم اللّه عزّ و جلّ علَى المؤمن من حرمة أخيه المؤمن

189 - از امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ ( نقل شده است كه ) فرمود :

كسى كه براى فردى از شيعيان و دوستداران ما ( اهل بيت رسالت ) اسباب شادى و آسايش فراهم كند ، در حقيقت براى رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ فراهم كرده است .

و همچنين است كسى كه سبب آزار و ناراحتى مؤمنى گردد .

190 - از عبد اللّه بن سنان ( نقل شده است كه ) گفت :

خدمت امام جعفر صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ اظهار داشتم : آيا عورت مؤمن بر مؤمن حرام و ناخوش آيند است ؟

فرمود : بلى . گفتم : آيا منظور از عورت ، عقب و جلوى اوست ؟

فرمود : آن‌طور كه فكر مىكنى نيست ، بلكه فاش كردن اسرار اوست .

191 - و از آن حضرت ( يعنى امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ نقل شده است كه ) فرمود :

كسى كه در بارهء مؤمن سخنى گويد كه در او نباشد ، خداوند او را در بين طينهء خبال « 1 » محشور مىگرداند ، تا وقتى كه از آنچه كه نسبت به آن مؤمن گفته است پاك و تبرئه گردد .

و فرمود : همانا غيبت چنين است كه در بارهء برادرت مطلبى را بگويى كه خداوند بر او پنهان داشته است ؛ پس اگر سخنى بگويى كه در او نباشد ، همان گفتار خداوند خواهد بود كه در كتابش فرموده است : « به درستى كه بارِ بُهتان و گناهى آشكار بر دوش خود حمل كرده است » .

192 - از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ ( روايت شده است كه ) به نقل از پيامبر خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ فرمود :

كسى كه ايمان به خدا و روز واپسين دارد نبايد در جلسه‌اى بنشيند كه به امام ( و پيشواى دين ) توهين و بدگويى مىشود ، يا در آن جلسه بد گويى و غيبت مسلمانى را

( 1 ) - معناى « طينهء خبال » در حديث 172 گذشت .