جامع المسائل ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٣٨١
وقت نيّت روزه
و آخر آن ، بر طرف شدن حمرهء مشرق و از سمت رأس گذشتنِ آن [ است ] بنا بر اقوى و احوط « 1 » .
س در نيّت روزه كفايت مىكند قصد نمودن قربةً إلى الله يا نه ؟
ج بلى كفايت مىكند ، ولى بايد تعيين آن نمايد هر گاه متعيّن نباشد .
س قصد وجوب يا استحباب يا مثل آن ، يا اخطار ، ضرور هست يا نه ؟
ج ضرور نيست .
عدم لزوم قصد وجوب در صوم رمضان
عدم لزوم قصد وجوب در صوم رمضان
س در نيّت ماه رمضان ، قصد قربت كردن بىقصدِ وجوب و تعيين ، كافى است يا نه ؟
ج بلى كافى است اگر بداند كه ماه رمضان است ؛ و اگر نداند و روزه بگيرد به نيّت غير ماه رمضان و بعد معلوم شود كه ماه رمضان بوده ، پس اگر روزه از غير نبوده ، كفايت مىكند و مسقِط قضا خواهد بود و الَّا محلّ تأمّل است « 2 » ؛ لكن در استيجار ، بلكه نذر و عهد ، اقوى لزوم تعيين است « 3 » ؛ و همچنين كفّارات و نذر مطلق و روزهء مندوب ، محتاج است به تعيين .
وقت نيّت روزه
وقت نيّت روزه
س وقت نيّت در روزه چه زمان است ؟
ج وقت آن ، در شب است ، هر چند در جزء آن باشد و كفايت مىكند هر گاه در اول
« 1 » اقوى كفايت استتار قرص است ؛ و احوط و افضل ، رعايت ذهاب حمرهء مشرقيّه است از سمت رأس به جانب مغرب . « 2 » در صورت انحلال مقصود به واجب و از غير بودن ، اظهر صحّت است از رمضان . « 3 » با تعدّد ما في الذمه ، و همچنين است روزه مستحبّ . و تعيين اجمالى مانند تفصيلى است .