تبصرة الولي فيمن رأى القائم المهدي ( ع ) ( روزنه اى به خورشيد ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٠

1 . حكيمه خاتون دختر امام جواد عليه السّلام

گفتم : از كدام يك از زنان ؟

فرمود : از نرگس .

من به خانه حضرت رفته و در جمع زنان و كنيزان حاضر شدم . اولين كسى كه به او برخورد كرده و او را ديدم نرگس بود . گفت : اى عمه ! فداى تو شوم حالتان چطور است ؟

گفتم : من فداى تو شوم اى بانوى زنان جهان ! كفشم را درآوردم .

نرگس جلو آمد تا آب روى پايم بريزد و بشويد . او را قسم دادم كه اين كار را نكند و به او گفتم : خداوند تو را به فرزندى گرامى داشته است كه همين امشب از تو متولد مىشود .

او را ديدم كه از شنيدن اين مطلب درخششى از وقار و هيبت سراپايش را فراگرفت ، ولى هيچ آثار حمل در او نمىديدم .

گفت : چه وقت خواهد بود ؟

من ميل نداشتم كه وقت مشخصى به او بگويم و بعد دروغ از كار درآيد ، حضرت عسكرى - عليه السّلام - به من فرمود : در نيمه اوّل شب !

بعد از آنكه افطار كرده و نماز خواندم و در انتظار وقت بسر مىبردم و كنيزان خوابيدند و نرجس به خواب رفت ، همين كه گمان كردم كه وقت فرارسيده از اطاق بيرون شده ، به آسمان نگاه كردم . ديدم ستارگان ناپيدا شده ، نزديك است كه فجر كاذب طلوع كند ، به اطاق برگشتم و شيطان در قلبم وسوسه مىكرد .

حضرت عسكرى - عليه السّلام - فرمود : شتاب مكن ، وقتش فرارسيده است .

من به سجده افتادم و شنيدم كه در دعايش جمله‌اى را مىگفت كه نمىفهميدم چه مىفرمايد . در آن هنگام مرا خواب گرفت و بعد از لحظه‌اى با حركت كنيز از خواب بيدار شدم و اسم خدا را بر او خواندم بر روى سينه‌ام قرار گرفته و كودك را به دامن من انداخت و او سر بر زمين گذارده و مىگفت : « لا إله إلّا اللّه محمّد رسول اللّه و علىّ حجّة اللّه » و امامان را ، يكى بعد از ديگرى اسم برد تا به پدرش رسيد .