پرسشهاى مردم و پاسخهاى رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٣١٠

باديه نشينى درباره معناى « حبل‌اللَّه » در آيه اعتصام مىپرسد .

آفريدگارى كه حواس از درك او و مغزها از رسيدن به كنه و حقيقت او و ذهنها از بيان حدّ و مرز او و چشمها از احاطهء بر او ناتوانند ؛ او بالاتر از توصيف وصف‌كنندگان است .

او در عين نزديك بودنش دور و در عين دور بودنش نزديك است .

او است كه كيفيت را آفريد ، پس كيفيتى براى او تصور نمىشود و او است كه مكان را آفريد ، پس مكانى براى او تصور نمىشود . او از چگونگى و مكانمندى رهاست .

اوست يكتا و اوست مقصود همگان ( و او موجودى ميان تهى نيست ولذا از سنخ ماده نيست ) آن‌سان كه خود ، خويشتن را توصيف كرده است و هرگز توصيف‌كنندگان به توصيف مناسب ذات مقدّسش نمىرسند .

اوست كه نه زائيده و نه زاييده شده است و احدى همسنگ او نيست .

آن مرد گفت : راست گفتى اى محمد ! پس ( اكنون ) مرا از معنى كلام خود خبر دِه كه گفتى : « او يكتائى است كه نظير ندارد » ؛ مگر نه اينكه خدا يكى است و انسان نيز يكى ؛ پس وحدانيت و يكتائى او شبيه يكتائى انسان است ( ؛ آيا جز اين است ؟ ! )

رسول اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : خدا از نظر ذات يكى است ، ولى هيچگونه تركيبى در وجودش نيست ؛ پس او واحديّ الذات و احديّ المعنى است ، ولى انسان واحدِ مركب است ؛ ( پس او واحد غيرمركب ، ولى انسان واحدِ ثنوى المعنى است ) ، زيرا انسان ، مركب از جسم ، عرض ، بدن و روح است ؛ پس تشابه بين خدا و انسان ( نه در ماهيت و سنخ وجود ، بلكه ) در معنى الفاظ است .

( 144 )

فِي مَنْ نَزَلَ قَوْلُهُ تَعالى : « وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا »

وَ رُوِيَ فِي قَوْلِهِ تَعالى : « وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ