بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٨١

حكايت

هميرفت و مىپخت سوداى خام * خيالش فرو برده دندان بكام

ز ميدانش خالى نبودى چو ميل * همه وقت پهلوى اسبش چو پيل

1710 دلش خون شد و راز در دل بماند * ولى پايش از گريه در گل بماند

رقيبان خبر يافتندش ز درد * دگرباره گفتندش اينجا مگرد

دمى رفت و ياد آمدش روى دوست * دگر خيمه زد بر سر كوى دوست

غلامى شكستش سر و دست و پاى * كه بارى نگفتيمت ايدر مپاى « 1 »

دگر رفت و صبر و قرارش نبود « 2 » * شكيبايى از روى يارش نبود « 2 »

1715 مگس‌وارش از پيش شكر بجور * براندندى و بازگشتى بفور

كسى گفتش اى شوخ ديوانه « 3 » رنگ * عجب صبر دارى تو بر چوب و سنگ

بگفت اين جفا بر من از دست اوست * نه شرطيست ناليدن از دست دوست ؟

من اينك دم دوستى ميزنم * گر او « 4 » دوست دارد وگر دشمنم

ز من صبر بىاو توقع مدار * كه با او هم امكان ندارد قرار

1720 نه نيروى صبرم نه جاى ستيز * نه امكان بودن نه پاى گريز

مگو زين در بارگه سر بتاب * وگر سر چو ميخم نهد در طناب

نه پروانه جان داده در پاى دوست * به از زنده در كنج تاريك اوست ؟

بگفت ار خورى زخم چوگان اوى ؟ * بگفتا به پايش در افتم چو گوى

بگفتا سرت گر ببرد بتيغ ؟ * بگفت اين‌قدر نبود از وى دريغ

1725 مرا خود ز سر نيست چندان خبر * كه تاجست « 5 » بر تاركم يا تبر

مكن با من ناشكيبا عتيب * كه در عشق صورت نبندد شكيب

چو يعقوبم ار ديده گردد سپيد * نبرّم ز ديدار يوسف اميد

يكى را كه سرخوش بود با « 6 » يكى * نيازارد از وى بهر اندكى

ركابش ببوسيد روزى جوان * برآشفت و برتافت از وى عنان

1730 بخنديد و گفتا عنان بر مپيچ * كه سلطان عنان « 7 » بر نپيچد ز هيچ

مرا با وجود تو هستى نماند * به ياد توام خودپرستى نماند

گرم جرم بينى مكن عيب من * تويى سر برآورده از جيب من

بدان زهره دستت زدم در ركاب * كه خود را نياوردم اندر حساب

( 1 ) . مياى . ( 2 ) . نماند . ( 3 ) . شوريده . ( 4 ) . گرم . ( 5 ) . تيغست . ( 6 ) . معشوق باشد . ( 7 ) . سلطان ما .