بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٧٩

باب سوم در عشق و مستى و شور

خوشا وقت شوريدگان غمش * اگر زخم بينند وگر مرهمش

گدايانى « 1 » از پادشاهى نفور * باميدش اندر گدايى صبور

دمادم شراب الم در كشند * وگر تلخ بينند دم در كشند

بلاى خمارست در عيش مل * سلحدار خارست با شاه « 2 » گل

1675 نه تلخست صبرى كه بر ياد اوست * كه تلخى شكر باشد از دست دوست

ملامت كشانند مستان يار * سبكتر برد « 3 » اشتر مست بار

اسيرش نخواهد رهايى ز بند * شكارش نجويد خلاص از كمند

سلاطين عزلت ، گدايان حى * منازل‌شناسان گم‌كرده پى

بسر وقتشان خلق ره كى برند * كه چون آب حيوان بظلمت درند

1680 چو بيت المقدس درون پر قباب * رها كرده ديوار بيرون خراب

چو پروانه آتش به خود در زنند * نه چون كرم پيله به خود بر « 4 » تنند

دلارام در بر دلارام جوى * لب از تشنگى خشك بر طرف جوى

نگويم كه بر آب قادر نيند * كه بر شاطى نيل مستسقيند

* * *

ترا عشق همچون خودى ز آب و گل * ربايد همى صبر و آرام « 5 » دل

1685 به بيداريش فتنه بر خد « 6 » و خال * بخواب اندرش پاىبند خيال

بصدقش چنان سر نهى در قدم * كه بينى جهان با وجودش عدم

چو در چشم شاهد نيايد زرت * زر و خاك يكسان نمايد برت

( 1 ) . گدايان . ( 2 ) . شاخ . ( 3 ) . كشد . ( 4 ) . در . ( 5 ) . آرام و . ( 6 ) . خط .