بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٧٥

حكايت

جوانى بدانگى كرم كرده بود * تمناى پيرى برآورده بود

1600 بجرمى گرفت آسمان ناگهش * فرستاد سلطان بكشتن گهش

تكاپوى تركان و غوغاى « 1 » عام * تماشاكنان بر در و كوى و بام

چو ديد اندر آشوب درويش پير * جوان را بدست خلايق اسير

دلش بر جوانمرد مسكين بخست * كه بارى دل آورده بودش بدست

برآورد زارى كه سلطان بمرد * جهان ماند و خوى پسنديده برد

1605 بهم بر همى سود دست دريغ * شنيدند تركان آهخته تيغ

بفرياد از ايشان برآمد خروش * تپانچه‌زنان بر سر و روى و دوش

پياده بسر تا در بارگاه * دويدند و بر تخت ديدند شاه

جوان از ميان رفت و بردند پير * به گردن بر تخت سلطان اسير

بهولش بپرسيد و هيبت نمود * كه مرگ منت خواستن بر چه بود ؟

1610 چو نيكست خوى من و راستى * بد مردم آخر چرا خواستى ؟

برآورد پير دلاور زبان * كه اى حلقه در گوش حكمت جهان

بقول دروغى كه سلطان بمرد * نمردىّ و ، بيچاره‌اى جان ببرد

ملك زين حكايت چنان برشكفت * كه چيزش « 2 » ببخشود و چيزى نگفت

و زين جانب افتان و خيزان جوان * هميرفت بىچاره هر سو دوان

1615 يكى گفتش از چارسوى قصاص * چه كردى كه آمد بجانت خلاص ؟

بگوشش فرو گفت كاى هوشمند * بجانى و دانگى رهيدم ز بند

يكى تخم در خاك از آن مينهد * كه روز فروماندگى بر دهد

جوى بازدارد بلايى درشت * عصايى شنيدى كه عوجى بكشت

حديث « 3 » درست آخر از مصطفى است * كه بخشايش و خير دفع بلاست

1620 عدو را نبينى درين بقعه پاى * كه بو بكر سعدست كشور خداى

بگير اى جهانى به روى تو شاد * جهانى ، كه شادى به روى تو باد

كس از كس بدور تو بارى نبرد * گلى در چمن جور خارى نبرد

تويى سايهء لطف حق بر زمين * پيمبر صفت رحمة العالمين

ترا قدر اگر كس نداند چه غم * شب قدر را مىندانند هم

( 1 ) . غوغا و . ( 2 ) . جرمش . ( 3 ) . حديثى .