بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٧٢

حكايت « 7 »

بكنجى فرو ماند و « 1 » بنشست مرد * جگر گرم و آه از تف سينه سرد

شنيدش يكى مرد پوشيده چشم * بپرسيدش از موجب كين « 2 » و خشم

1535 فرو گفت و بگريست بر خاك كوى * جفايى كز آن شخصش آمد به روى

بگفت اى فلان ترك آزار كن * يك امشب بنزد من افطار كن

بخلق و فريبش گريبان كشيد * به خانه درآوردش و خوان كشيد

برآسود درويش روشن‌نهاد * بگفت ايزدت روشنايى دهاد

شب از نرگسش قطره چندى چكيد * سحر ديده بر كرد و دنيا بديد

1540 حكايت به شهر اندر افتاد و جوش * كه آن بىبصر « 3 » ديده بر كرد دوش

شنيد اين سخن خواجهء سنگدل * كه برگشت درويش ازو تنگدل

بگفتا حكايت كن اى نيكبخت * كه چون سهل شد بر تو اين كار سخت ؟

كه بر كردت اين شمع گيتىفروز ؟ * بگفت اى ستمكار آشفته روز

تو كوته‌نظر بودى و سست‌راى * كه مشغول گشتى بجغد از هماى

1545 به روى من اين در كسى كرد باز * كه كردى تو بر روى وى در فراز

اگر بوسه بر خاك مردان زنى * به مردى كه پيش آيدت روشنى

كسانى كه پوشيده چشم دلند * همانا كزين توتيا غافلند

چو برگشته دولت ملامت شنيد * سرانگشت حيرت بدندان گزيد

كه شهباز من صيد دام تو شد * مرا بود دولت بنام تو شد

1550 كسى چون بدست آورد جره‌باز * فرو برده چون موش دندان آز ؟

* * *

الا گر طلبكار اهل دلى * ز خدمت مكن يك زمان غافلى

خورش ده بگنجشك و كبك و حمام * كه يك روزت افتد همايى بدام

چو هر گوشه تير نياز افكنى * اميدست ناگه كه صيدى زنى « 4 »

درى هم برآيد ز چندين صدف * ز صد چوبه آيد يكى بر هدف

* * *

1555 يكى را پسر گم شد از راحله * شبانگه بگرديد در قافله

ز هر خيمه پرسيد و هر سو شتافت * بتاريكى آن روشنايى نيافت

چو آمد بر مردم كاروان * شنيدم كه ميگفت با ساروان

( 1 ) . مانده . بكنجى درون رفت و . ( 2 ) . بگفتا چه در تابت آورد . ( 3 ) . بىديده‌اى . ( 4 ) . كه باز افكنى .