بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٧٠

حكايت

1495 بفرمود كشتن بشمشير كين * كه ناپاك بودند و ناپاكدين

زنى گفت من دختر حاتمم * بخواهيد ازين نامور حاكمم

كرم كن بجاى من اى محترم * كه مولاى من بود از اهل كرم

بفرمان پيغمبر نيكراى * گشادند زنجيرش از دست و پاى

در آن قوم باقى نهادند تيغ * كه رانند سيلاب خون بيدريغ

1500 بزارى بشمشيرزن گفت زن * مرا نيز با جمله گردن بزن

مروت نبينم رهايى ز بند * بتنها و ، يارانم اندر « 1 » كمند

همى گفت و گريان بر احوال « 2 » طى * بسمع رسول آمد آواز وى

ببخشود آن قوم و ديگر عطا * كه هرگز نكرد اصل و گوهر خطا

حكايت

حكايت

ز بنگاه حاتم يكى پيرمرد * طلب ، ده درم سنگ ، فانيد كرد

1505 ز راوى چنان ياد دارم خبر * كه پيشش فرستاد تنگى شكر

زن از خيمه گفت اين چه تدبير بود ؟ * همان ده درم حاجت پير بود

شنيد اين سخن نامبردار طى * بخنديد و گفت اى دلارام حى

گر او درخور حاجت خويش خواست * جوانمردى آل حاتم كجاست ؟

* * *

چو حاتم بآزادمردى دگر * ز دوران گيتى نيامد « 3 » مگر

1510 ابو بكر سعد آنكه دست نوال * نهد همتش بر دهان سؤال

رعيت پناها دلت شاد باد * بسعيت مسلمانى آباد باد

سرافرازد اين خاك فرخنده‌بوم * ز عدلت بر اقليم يونان و روم

چو حاتم اگر نيستى كام « 4 » وى * نبردى كس اندر جهان نام طى « 5 »

ثنا ماند از آن نامور در كتاب * ترا هم ثنا ماند و هم ثواب

1515 كه حاتم بدان نام و آوازه خواست * ترا سعى و جهد از براى خداست

تكلف بر « 6 » مرد درويش نيست * وصيت همين يك سخن بيش نيست

كه چندانكه جهدت بود خير كن * ز تو خير ماند ز سعدى سخن

( 1 ) . ياران من در . ( 2 ) . بر اخوان . ( 3 ) . نيامد بگيتى . ( 4 ) . فرّ . ( 5 ) . وى . ( 6 ) . درين .