بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٥٢

حكايت

چو سالارى از دشمن افتد بچنگ * بكشتن درش كرد بايد درنگ

كه افتد كزين نيمه هم سرورى * بماند گرفتار در چنبرى

اگر كشتى اين بندى ريش را * نبينى دگر بندى خويش را

نترسد كه دورانش بندى كند * كه بر بنديان زورمندى كند

1120 كسى بنديان را بود دستگير * كه خود بوده باشد ببندى اسير

اگر سر نهد بر خطت سرورى * چو نيكش بدارى ، نهد ديگرى

اگر خفيه ده دل بدست آورى * از آن به كه صد ره شبيخون برى

* * *

گرت خويش دشمن شود دوستدار * ز تلبيسش ايمن مشو زينهار

كه گردد درونش بكين تو ريش * چو ياد آيدش مهر پيوند خويش

1125 بدانديش را لفظ شيرين مبين * كه ممكن بود زهر در انگبين

كسى جان از آسيب دشمن ببرد * كه مر دوستان را بدشمن شمرد

نگه دارد آن شوخ در كيسه در * كه بيند همه خلق را كيسه بر

* * *

سپاهى كه عاصى شود در « 1 » امير * ورا تا توانى به خدمت مگير

ندانست سالار خود را سپاس * ترا هم ندارد ، ز غدرش هراس « 2 »

1130 بسوگند و عهد استوارش مدار * نگهبان پنهان برو برگمار

نوآموز را ريسمان كن دراز * نه بگسل كه ديگر نبينيش باز

* * *

چو اقليم دشمن بجنگ و حصار * گرفتى بزندانيانش سپار

كه بندى چو دندان به خون دربرد * ز حلقوم بيدادگر خون خورد

* * *

چو بركندى از دست دشمن ديار * رعيت بسامانتر از وى بدار

1135 كه گر باز كوبد در كارزار * برآرند عام از دماغش دمار

وگر شهريان را رسانى گزند * در شهر بر روى دشمن مبند

مگو دشمن تيغزن بر درست * كه انباز دشمن به شهر اندرست

( 1 ) . با . ( 2 ) . نداند ز روى قياس .