بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٤٩

حكايت

چو بينى كه لشكر ز هم دست داد * بتنها مده جان شيرين بباد

1045 اگر بر كنارى برفتن بكوش * وگر در ميان لبس دشمن بپوش

وگر خود هزارى و دشمن دويست * چو شب شد در اقليم دشمن مايست

شب تيره پنجه‌سوار از كمين * چو پانصد بهيبت به درد زمين

چو خواهى بريدن بشب راهها * حذر كن نخست از كمين‌گاهها

ميان دو لشكر چو يك روز راه * بماند ، بزن خيمه بر جايگاه

1050 گر او پيشدستى كند غم مدار * ور افراسيابست مغزش برآر

ندانى كه لشكر چو يك‌روزه راند * سر پنجهء زورمندش نماند

تو آسوده بر لشكر مانده زن * كه نادان ستم كرد بر خويشتن

چو دشمن شكستى بيفكن علم * كه بازش نيايد جراحت بهم

بسى در قفاى هزيمت مران * نبايد « 1 » كه دور افتى از ياوران

1055 هوا بينى از گرد هيجا چو ميغ * بگيرند گردت بزوبين و تيغ

بدنبال غارت نراند سپاه * كه خالى بماند پس پشت شاه

سپه را نگهبانى شهريار * به از جنگ در حلقهء « 2 » كارزار

* * *

دلاور كه بارى تهور نمود * ببايد بمقدارش اندر فزود

كه بار دگر دل نهد بر هلاك * ندارد ز پيكار يأجوج باك

1060 سپاهى در آسودگى خوش بدار * كه در حالت سختى آيد به كار

سپاهى كه كارش نباشد ببرگ * چرا « 3 » دل نهد روز هيجا بمرگ

كنون دست مردان جنگى ببوس * نه آنگه كه دشمن فرو كوفت كوس

نواحى ملك از كف بدسگال * بلشكر نگهدار و لشكر بمال

ملك را بود بر عدو دست‌چير * چو لشكر دل‌آسوده باشند و سير

1065 بهاى سر خويشتن مىخورد * نه انصاف باشد كه سختى برد

چو دارند گنج از سپاهى دريغ * دريغ آيدش دست بردن بتيغ

چه مردى كند در صف كارزار * كه دستش تهى باشد و كار ، زار

* * *

بپيكار دشمن دليران فرست * هژبران بناورد شيران فرست

( 1 ) . مبادا . ( 2 ) . بسى بهتر از جنگ در . ( 3 ) . كجا .