بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٤٤

حكايت

بر ابروى عابد فريبش خضاب * چو قوس قزح بود بر آفتاب

شب خلوت آن لعبت حورزاد * مگر تن در آغوش مأمون نداد

گرفت آتش خشم در وى عظيم * سرش خواست كردن چو جوزا ، دو نيم

935 بگفتا سر اينك بشمشير تيز * بينداز و با من مكن خفت و خيز

بگفت از چه بر دل گزند آمدت * چه خصلت ز من ناپسند آمدت ؟ « 1 »

بگفت ار كشى ور شكافى سرم * ز بوى دهانت برنج اندرم

كشد تير پيكار و تيغ ستم * بيكبار و ، بوى دهن دم بدم

شنيد اين سخن سرور نيكبخت * برآشفت تند « 2 » و برنجيد سخت

940 همه شب درين فكر بود و نخفت * دگر روز با هوشمندان بگفت « 3 »

طبيعت شناسان هر كشورى * سخن گفت با هريك از هر درى « 3 »

دلش گرچه در حال ازو رنجه شد * دوا كرد و خوشبوى چون غنچه شد

پريچهره را همنشين كرد و دوست * كه اين عيب من گفت ، يار من اوست

بنزد من آن‌كس نكوخواه تست * كه گويد فلان خار در راه تست

945 بگمراه گفتن نكو ميروى * جفائى تمامست و جورى « 4 » قوى

هر آنگه كه عيبت « 5 » نگويند پيش * هنر دانى « 6 » از جاهلى عيب خويش

مگو شهد شيرين شكر فايقست * كسى را كه سمقونيا لايقست

چه خوش گفت يك روز داروفروش * شفا بايدت داروى تلخ نوش

اگر شربتى « 7 » بايدت سودمند * ز سعدى ستان تلخ داروى پند

950 بپرويزن معرفت بيخته * بشهد ظرافت « 8 » برآميخته

حكايت

حكايت

شنيدم كه از نيكمردى فقير * دل‌آزرده شد پادشاهى كبير

مگر بر زبانش حقى رفته بود * ز گردنكشى بر وى آشفته بود

( 1 ) . به دو گفت مأمون كه اى ماهروى * چه بد ديدى از من بر من بگوى ( 2 ) . نيك . ( 3 ) . در بعضى از نسخ اين دو بيت نيست . ( 4 ) . جرمى . ( 5 ) . هر آن‌كس كه عيبش . ( 6 ) . داند . ( 7 ) . چو شيرينى . ( 8 ) . عبارت .