بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٣٣

حكايت

سپهرم مدد كرد و نصرت وفاق * گرفتم ببازوى دولت عراق

طمع كرده بودم كه كرمان خورم * كه ناگه بخوردند كرمان سرم

بكن پنبهء غفلت از گوش هوش * كه از مردگان پندت آيد به گوش

* * *

730 نكوكار مردم نباشد بدش * نورزد كسى بد كه نيك افتدش

شرانگيز هم بر سر شر شود « 1 » * چو كژدم كه با خانه كمتر شود

اگر نفع كس در نهاد تو نيست * چنين گوهر و سنگ خارا يكيست

غلط گفتم اى يار شايسته « 2 » خوى * كه نفعست در آهن و سنگ و روى

چنين آدمى مرده به ننگ را * كه بر وى فضيلت بود سنگ را

725 نه هر آدميزاده از دد بهست * كه دد ز آدميزادهء بد بهست

بهست از دد انسان صاحب‌خرد * نه انسان كه در مردم افتد چو دد

چو انسان نداند بجز خورد و خواب * كدامش فضيلت بود بر دواب

سوار نگونبخت بىراهرو * پياده برد زو برفتن گرو

كسى دانهء نيكمردى نكاشت * كزو خرمن كام دل برنداشت

730 نه هرگز شنيديم در عمر خويش * كه بد مرد را نيكى آمد بپيش

حكايت

حكايت

گزيرى بچاهى درافتاده بود * كه از هول او شير نر ماده بود

بدانديش مردم بجز بد نديد * بيفتاد و عاجزتر از خود نديد

همه شب ز فرياد و زارى نخفت * يكى بر سرش كوفت سنگى و گفت

تو هرگز رسيدى بفرياد كس * كه ميخواهى « 3 » امروز فريادرس

735 همه تخم نامردمى كاشتى * ببين لاجرم بر كه برداشتى

كه بر جان ريشت نهد مرهمى ؟ * كه دلها ز ريشت « 4 » بنالد همى

تو ما را همى چاه كندى به راه * بسر لاجرم در فتادى بچاه

دو كس چه كنند از پى خاص و عام * يكى نيكمحضر دگر زشتنام

( 1 ) . رود . ( 2 ) . فرخنده . ( 3 ) . ميجويى . ( 4 ) . نيشت .