بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

حكايت

ملك را دل رفته آمد بجاى * بخنديد و گفت اى نكوهيده راى

495 ترا ياورى كرد فرخ سروش * و گرنه زه آورده بودم به گوش

نگهبان مرعى بخنديد و گفت * نصيحت ز منعم نبايد « 1 » نهفت

نه تدبير محمود و راىنكوست * كه دشمن نداند شهنشه ز دوست

چنانست در مهترى شرط زيست * كه هر كهترى را بدانى كه كيست

مرا بارها در حضر ديده‌اى * ز خيل و چراگاه پرسيده‌اى

500 كنونت به مهر آمدم پيشباز * نميدانيم از بدانديش باز ؟

توانم من اى نامور شهريار * كه اسبى برون آرم از صد هزار

مرا گله‌بانى بعقلست و راى * تو هم گلهء خويش بارى بپاى

در آن تخت و ملك از خلل غم بود * كه تدبير شاه از شبان كم بود

* * *

تو كى بشنوى نالهء دادخواه * بكيوان برت كلهء خوابگاه

505 چنان خسب « 2 » كايد فغانت به گوش * اگر دادخواهى برآرد خروش

كه نالد ز ظالم كه در دور تست * كه هر جور كو مىكند جور تست

نه سگ دامن كاروانى دريد * كه دهقان نادان كه سگ پروريد

دلير آمدى سعديا در سخن * چو تيغت بدستست فتحى بكن

بگو آنچه دانى كه حق گفته به * نه رشوت ستانى و نه عشوه ده

510 طمع بند و دفتر ز حكمت بشوى * طمع بگسل و هرچه دانى بگوى

* * *

خبر يافت گردنكشى در عراق * كه ميگفت مسكينى از زير طاق

تو هم بر درى هستى اميدوار * پس اميد بر درنشينان برآر

* * *

نخواهى كه باشد دلت دردمند * دل دردمندان برآور ز بند

پريشانى خاطر دادخواه * براندازد از مملكت پادشاه

515 تو خفته خنك در حرم نيمروز * غريب از برون گو بگرما بسوز

ستانندهء داد آن‌كس خداست * كه نتواند از پادشه داد خواست

( 1 ) . نشايد . ( 2 ) . خفت .