بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٧

حكايت

355 از آسايش آنگه خبر داشتى * كه در روى ايشان نظر داشتى « 1 »

وزير اندرين شمه‌اى راه برد * بخبث اين حكايت بر شاه برد

كه اين را ندانم چه خوانند و كيست * نخواهد بسامان درين ملك زيست

سفركردگان لاابالى زيند * كه پروردهء ملك و دولت نيند

360 شنيدم كه با بندگانش سرست * خيانت پسندست و شهوت‌پرست

نشايد چنين خيره روى تباه * كه بدنامى آرد در ايوان شاه

مگر نعمت شه فرامش كنم * كه بينم تباهى و خامش كنم

بپندار نتوان سخن گفت زود * نگفتم ترا تا يقينم نبود

ز فرمانبرانم كسى گوش داشت * كه آغوش را اندر « 2 » آغوش داشت

365 من اين گفتم اكنون ملك راست راى * چو من « 3 » آزمودم تو نيز آزماى

به ناخوبتر صورتى شرح داد * كه بد مرد را نيك‌روزى « 4 » مباد

بدانديش بر خرده چون دست يافت * درون بزرگان به آتش بتافت

بخرده توان آتش افروختن * پس آنگه درخت كهن « 5 » سوختن

ملك را چنان گرم كرد اين خبر * كه جوشش برآمد چو مرجل بسر « 6 »

370 غضب دست در خون درويش داشت * و ليكن سكون دست در پيش داشت

كه پرورده كشتن نه مردى بود * ستم در پى داد سردى بود

ميازار پروردهء خويشتن * چو تير « 7 » تو دارد بتيرش مزن

بنعمت نبايست پروردنش * چو خواهى ببيداد خون خوردنش

ازو تا هنرها يقينت نشد * در ايوان شاهى قرينت نشد

375 كنون تا يقينت نگردد گناه * بگفتار دشمن گزندش مخواه

ملك در دل اين « 8 » راز پوشيده داشت * كه قول حكيمان نيوشيده داشت

دلست اى خردمند زندان راز * چو گفتى نيايد بزنجير باز

نظر كرد پوشيده در كار مرد * خلل ديد در راى هشيار مرد

( 1 ) . در بعضى از نسخه‌ها اين دو بيت نيز هست : چو خواهى كه قدرت بماند بلند * دل اى خواجه در ساده‌رويان مبند وگر خود نباشد غرض در ميان * حذر كن كه دارد بهيبت زيان ( 2 ) . كه آغوش رومى در . ( 3 ) . چنانك . ( 4 ) . روز نيكى . ( 5 ) . گشن . ( 6 ) . اين سخن / كه خونش برآمد چو مرجان بتن . ( 7 ) . كمان . ( 8 ) . در بعضى از نسخ اين عبارت تحريف شده و مينمايد چنين بوده : ملك را درين .