بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٤

باب اول در عدل و تدبير و رأى

بيفشان و بشمار و فارغ « 1 » نشين * كه از صد يكى را نبينى امين

دو همجنس ديرينه را « 2 » همقلم * نبايد فرستاد يك جا بهم

285 چه دانى كه همدست گردند و يار ؟ * يكى دزد باشد يكى پرده‌دار

چو دزدان ز هم باك دارند و بيم * رود در ميان كاروانى سليم

* * *

يكى را كه معزول كردى ز جاه * چو چندى برآيد ببخشش گناه

برآوردن كام امّيدوار * به از قيدبندى شكستن هزار

نويسنده را گر ستون عمل * بيفتد نبرّد طناب امل

290 بفرمانبران بر ، شه دادگر * پدروار خشم آورد بر پسر

گهش مىزند تا شود دردناك * گهى مىكند آبش از ديده پاك

چو نرمى كنى خصم گردد دلير * وگر خشم‌گيرى شوند از تو سير

درشتى و نرمى بهم در ، بهست * چو رگزن كه جراح و مرهم نهست

جوانمرد و خوش‌خوى و بخشنده باش * چو حق بر تو پاشد تو بر خلق « 3 » پاش

295 نيامد كس اندر جهان كو بماند * مگر آن كزو نام نيكو بماند

نمرد آنكه ماند پس از وى بجاى * پل و خانى و خان و مهمانسراى

هر آنكو نماند از پسش « 4 » يادگار * درخت وجودش نياورد بار

وگر رفت و آثار خيرش نماند * نشايد پس مرگش الحمد خواند

* * *

چو خواهى كه نامت بود جاودان « 5 » * مكن نام نيك بزرگان نهان

300 همين نقش برخوان پس از عهد خويش * كه ديدى پس از عهد شاهان پيش

همين كام و ناز و طرب داشتند * به آخر برفتند و بگذاشتند

يكى نام نيكو ببرد از جهان * يكى رسم بد ماند ازو جاودان

* * *

بسمع رضا مشنو ايذاى كس * وگر گفته آيد بغورش برس

گنهكار را عذر نسيان بنه * چو زنهار خواهند زنهار ده

305 گر آيد گنهكارى اندر پناه * نه شرطست كشتن به اول گناه

چو بارى بگفتند و نشنيد پند * بده گوشمالش بزندان و بند

( 1 ) . غافل . ( 2 ) . ديرينهء . ( 3 ) . بنده . ( 4 ) . نماند ز پس . ( 5 ) . در جهان .