بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٧

مدح ابو بكر بن سعد بن زنگى

145 نبينى در ايام او رنجه‌اى * كه نالد ز بيداد سر پنجه‌اى

كس اين رسم و ترتيب و آيين نديد * فريدون با آن شكوه اين نديد

از آن پيش حق پايگاهش قويست * كه دست ضعيفان بجاهش قويست

چنان سايه گسترده بر عالمى * كه زالى نينديشد از رستمى

همه وقت مردم ز جور زمان * بنالند و از گردش آسمان

150 در ايّام عدل تو اى شهريار * ندارد شكايت كس از روزگار

بعهد تو مىبينم آرام خلق * پس از تو ندانم سرانجام خلق

هم از بخت فرخنده فرجام تست * كه تاريخ سعدى در ايّام تست

كه تا بر فلك ماه و خورشيد هست * درين دفترت ذكر جاويد هست

ملوك ار نكو نامى اندوختند * ز پيشينگان سيرت آموختند

155 تو در سيرت پادشاهىّ خويش * سبق بردى از پادشاهان پيش

سكندر به ديوار رويين و سنگ * بكرد از جهان راه يأجوج تنگ

ترا سدّ يأجوج كفر از زرست * نه رويين « 1 » چو ديوار اسكندرست

زبان‌آورى كاندرين امن و داد * سپاست نگويد زبانش مباد

زهى بحر بخشايش و كان جود * كه مستظهرند از وجودت وجود

160 برون بينم اوصاف شاه از حساب * نگنجد درين تنگ ميدان كتاب

گر آن جمله را سعدى انشا كند * مگر دفترى ديگر املا كند

فرو ماندم از شكر چندين كرم * همان به كه دست دعا گسترم

جهانت بكام و فلك يار باد * جهان‌آفرينت نگهدار باد

بلنداخترت عالم افروخته * زوال اختر دشمنت سوخته

165 غم از گردش روزگارت مباد * وز انديشه بر دل غبارت مباد

كه بر خاطر پادشاهان غمى * پريشان كند خاطر عالمى

دل و كشورت جمع و معمور باد * ز ملكت پراكندگى دور باد

تنت باد پيوسته چون دين درست * بدانديش را دل چو تدبير سست « 2 »

درونت بتأييد حق شاد باد * دل و دين و اقليمت آباد باد

170 جهان‌آفرين بر تو رحمت كناد * دگر هرچه گويم فسانست و باد

همينت بس از كردگار مجيد * كه توفيق خيرت بود بر مزيد

( 1 ) . سنگين . ( 2 ) . دلت باد پيوسته چون تن‌درست * بدانديش پيوسته تدبير سست