بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٩٩

حكايت

عجب دارم ار شرم دارد ز من * كه شرمم نمىآيد از خويشتن

نه يوسف كه چندان بلا ديد و بند * چو حكمش روان گشت و قدرش بلند

4105 گنه عفو كرد آل يعقوب را * كه معنى بود صورت خوب را

بكردار بدشان مقيد نكرد * بضاعات مزجاتشان رد نكرد

ز لطفت همين چشم داريم نيز * بر اين بىبضاعت ببخش اى عزيز

كس از من « 1 » سيه‌نامه‌تر ، ديده نيست * كه هيچم « 2 » فعال پسنديده نيست

جز اين كاعتمادم به يارى تست * اميدم بآمرزگارى تست

4110 بضاعت نياوردم الا اميد * خدايا ز عفوم مكن نااميد

( 1 ) . چو سعدى . ( 2 ) . هيچش .