بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٩٥

باب دهم در مناجات و ختم كتاب

4015 گرم بر سر افتد ز تو سايه‌اى * سپهرم بود كمترين « 1 » پايه‌اى

اگر تاج‌بخشى سرافرازدم * تو بردار تا كس نيندازدم « 2 »

تنم مىبلرزد چو ياد آورم * مناجات شوريده‌اى در حرم

كه ميگفت شوريدهء دلفكار * الها ببخش و بذلّم مدار

همى گفت با حق بزارى بسى * ميفكن كه دستم نگيرد كسى

4020 بلطفم بخوان و مران از درم * ندارد بجز آستانت سرم

تو دانى كه مسكين و بيچاره‌ايم * فرو مانده نفس اماره‌ايم

نمىتازد اين نفس سركش چنان * كه عقلش تواند گرفتن عنان

كه با نفس و شيطان برآيد به زور ؟ * مصاف پلنگان نيايد ز مور

بمردان راهت كه راهى بده * وزين دشمنانم پناهى بده

4025 خدايا بذات خداونديت * باوصاف بيمثل و ماننديت

بلبيك حجاج بيت الحرام * بمدفون يثرب عليه السّلام

بتكبير مردان شمشيرزن * كه مرد وغا را شمارند زن

بطاعات پيران آراسته * بصدق جوانان نوخاسته

كه ما را در آن ورطهء يك نفس * ز ننگ دو گفتن بفرياد رس

3040 اميدست از آنان كه طاعت كنند * كه بىطاعتان را شفاعت كنند

بپاكان كز آلايشم دور دار * وگر زلّتى رفت معذور دار

بپيران پشت از عبادت دوتا * ز شرم گنه ديده بر پشت پا

كه چشمم ز روى سعادت مبند * زبانم بوقت شهادت مبند

چراغ يقينم فرا راه دار * ز بد كردنم دست كوتاه دار

4035 بگردان ز ناديدنى ديده‌ام * مده دست بر ناپسنديده‌ام

من آن ذره‌ام در هواى تو نيست * وجود و عدم در ظلامم « 3 » يكيست

ز خورشيد لطفت شعاعى بسم * كه جز در شعاعت نبيند كسم

بدى را نگه كن كه بهتر كسست * گدا را ز شاه التفاتى بسست

مرا گر بگيرى بانصاف و داد * بنالم كه لطفم « 4 » نه اين وعده داد

4040 خدايا بذلت مران از درم * كه صورت نبندد درى ديگرم

ور از جهل غايب شدم روز چند * كنون كامدم در برويم مبند

( 1 ) . كهترين . ( 2 ) . چهار بيت بعد از اين در بعضى از نسخه‌ها نيست . ( 3 ) . ز احتقارم . ( 4 ) . عفوم .