بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٨٠

حكايت

برو « 1 » گفت دست از جهان در گسل * كه پايت قيامت برآيد ز گل

3705 نشاط جوانى ز پيران مجوى * كه آب روان بار نايد بجوى

اگر در جوانى زدى دست و پاى * در ايام پيرى بهش باش و راى

چو دوران عمر از چهل درگذشت * مزن دست و پا كآبت از سر گذشت

نشاط از من آنگه رميدن گرفت * كه شامم سپيده دميدن گرفت

ببايد هوس كردن از سر بدر * كه دور هوسبازى آمد بسر

3710 بسبزه كجا تازه گردد دلم * كه سبزه « 2 » بخواهد دميد از گلم

تفرج‌كنان در هوا و هوس * گذشتيم بر « 3 » خاك بسيار كس

كسانى كه ديگر بغيب اندرند * بيايند و بر خاك ما بگذرند

دريغا كه فصل « 4 » جوانى برفت * بلهو و لعب زندگانى برفت

دريغا چنان روح پرور زمان * كه بگذشت بر ما چو برق يمان

ز سوداى آن پوشم و اين خورم * نپرداختم تا غم دين خورم

3715 دريغا كه مشغول باطل شديم * ز حق دور « 5 » مانديم و غافل شديم

چه خوش گفت با كودك آموزگار * كه كارى نكرديم و شد روزگار

* * *

جوانا ره طاعت امروز گير * كه فردا جوانى نيايد ز پير « 6 »

3720 فراغ دلت هست و نيروى تن * چو ميدان فراخست گويى بزن

قضا روزگارى ز من در ربود * كه هرروزى از وى شبى قدر « 7 » بود

من آن روز را قدر نشناختم * بدانستم اكنون كه در باختم

چه كوشش كند پير خر زير بار ؟ * تو مىرو كه بر بادپايى سوار

شكسته قدح ور ببندند چست * نياورد خواهد بهاى درست

3725 كنون كاو فتادت بغفلت ز دست * طريقى ندارد مگر باز بست

كه گفتت بجيحون در انداز تن ؟ * چو افتاد ، هم دست و پايى بزن

( 1 ) . به دو . ( 2 ) . سبزى . ( 3 ) . در . ( 4 ) . دور . ( 5 ) . باز . ( 6 ) . در بعضى نسخه‌ها اين دو بيت در اينجاست : الا اى خردمند بسيار هوش * اگر هوشمندى به من دار گوش بلندآسمان زير پاى آورى * اگر پند سعدى بجاى آورى ( 7 ) . باتفاق نسخه‌هاى قديم : شبى قدر . در نسخه‌هاى تازه : شب قدر .