بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٧٩

حكايت

برآورد سر سالخورد از نهفت * جوابش نگر تا چه پيرانه گفت

چو باد صبا بر گلستان وزد * چميدن درخت جوان را سزد

چمد تا جوانست و سرسبز خويد * شكسته شود چون بزردى رسيد

بهاران كه بيد « 1 » آورد بيد مشك * بريزد درخت كهن « 2 » برگ خشك

3685 نزيبد مرا با جوانان چميد * كه بر عارضم صبح پيرى دميد

بقيد اندرم جره بازى كه بود * دمادم سر رشته خواهد ربود

شما راست نوبت بر اين خوان نشست * كه ما از تنعم بشستيم دست

چو بر سر نشست از بزرگى « 3 » غبار * دگر چشم عيش جوانى مدار

مرا برف باريده بر پر زاغ * نشايد چو بلبل تماشاى باغ

3690 كند جلوه طاوس صاحب‌جمال * چه ميخواهى از باز بر كنده بال ؟

مرا غله تنگ اندر آمد درو * شما را كنون ميدمد سبزه نو

گلستان ما را طراوت گذشت * كه گل دسته بندد چو پژمرده گشت ؟

مرا تكيه جان پدر بر عصاست * دگر تكيه بر زندگانى خطاست

مسلم جوان راست بر پاى جست * كه پيران برند استعانت بدست

3695 گل سرخ رويم نگر زرّ « 4 » ناب * فرو رفت ، چون زرد شد آفتاب

هوس پختن از كودك ناتمام * چنان زشت نبود كه از پير خام

مرا مىببايد چو طفلان گريست * ز شرم گناهان ، نه طفلانه زيست

نكو گفت لقمان كه نازيستن * به از سالها بر خطا زيستن

هم از بامدادان در كلبه بست * به از سود و سرمايه دادن ز دست

3700 جوان تا رساند سياهى بنور * برد پير مسكين سياهى بگور

حكايت

حكايت

كهن‌سالى « 5 » آمد بنزد طبيب * ز ناليدنش تا بمردر فريب

كه دستم به رگ برنه‌اى نيكراى * كه پايم همى برنيايد ز جاى

بدان ماند اين قامت خفته‌ام * كه گويى به گل در فرو رفته‌ام

( 1 ) . باد . مشك . ( 2 ) . گشن . ( 3 ) . سفيدى . چو بر سر نشست ز پيرى . ( 4 ) . زرد . ( 5 ) . پيرى .