بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٧٨

حكايت

3665 بيا اى كه عمرت به هفتاد رفت * مگر خفته بودى كه بر باد رفت

همه برگ بودن همى ساختى * بتدبير رفتن نپرداختى

قيامت كه بازار مينو نهند * منازل به عمال نيكو دهند

بضاعت به چندان كه آرى برى * و گر مفلسى شرمسارى برى

كه بازار چندانكه آكنده‌تر * تهيدست را دل پراكنده‌تر

3670 ز پنجه درم پنج اگر كم شود * دلت ريش سرپنجهء غم شود

چو پنجاه سالت برون شد ز دست * غنيمت شمر پنج روزى كه هست

اگر مرده مسكين زبان داشتى * بفرياد و زارى فغان داشتى

كه اى زنده چون هست امكان گفت * لب از ذكر چون مرده برهم مخفت

چو ما را بغفلت بشد روزگار * تو بارى دمى چند فرصت شمار

3675 شبى در جوانى و طيب نعم * جوانان نشستيم چندى بهم

چو بلبل‌سرايان ، چو گل تازه‌روى * ز شوخى در افكنده غلغل بكوى

جهان‌ديده پيرى ز ما بر كنار * ز دور فلك ليل مويش نهار

چو فندق دهان از سخن بسته بود * نه چون ما لب از خنده چون پسته بود

جوانى فرا رفت كاى پيرمرد * چه در كنج حسرت نشينى به درد ؟

3680 يكى سر برآر از گريبان غم * بآرام دل با جوانان بچم