بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٧٧

حكايت

3640 بهند آمدم بعد از آن رستخيز * وز آنجا به راه يمن تا حجيز

از آن جمله سختى كه بر من گذشت * دهانم جز امروز شيرين نگشت

در اقبال و تأييد بو بكر سعد * كه مادر نزايد چنو قبل و بعد

ز جور فلك دادخواه آمدم * درين سايه‌گستر پناه آمدم

دعاگوى اين دولتم بنده‌وار * خدايا تو اين سايه پاينده‌دار

3645 كه مرهم نهادم نه در خورد ريش * كه در خورد اكرام و انعام خويش

كى اين شكر نعمت بجاى آورم * وگر پاى گردد به خدمت سرم ؟

فرج يافتم بعد از آن بندها * هنوزم بگوشست آن پندها

يكى آنكه هرگه كه دست نياز * برآرم بدرگاه داناى راز

به ياد آيد آن لعبت‌چينيم * كند خاك در چشم خودبينيم

3650 بدانم كه دستى كه برداشتم * بنيروى خود برنيفراشتم

نه صاحبدلان دست بر ميكشند * كه سررشته از غيب در ميكشند

در خير بازست و طاعت ، و ليك * نه هركس تواناست بر فعل نيك

همينست مانع كه در بارگاه * نشايد شدن جز بفرمان شاه

كليد قدر نيست در دست كس * تواناى مطلق خدايست و بس

3655 پس اى مرد پوينده بر راه راست * ترا نيست منّت خداوند راست « 1 »

چو در غيب نيكو نهادت سرشت * نيايد ز خوى تو كردار زشت

ز زنبور كرد اين حلاوت پديد * همان كس كه در مار زهر آفريد

چو خواهد كه ملك تو ويران كند * نخست از تو خلقى پريشان كند

وگر باشدش بر تو بخشايشى * رساند بخلق از تو آسايشى

3660 تكبر مكن بر ره راستى * كه دستت گرفتند و برخاستى

سخن سودمندست اگر بشنوى * بمردان رسى گر طريقت روى

مقامى بيابى گرت ره دهند * كه بر خوان عزت سماطت نهند

و ليكن نبايد كه تنها خورى * ز درويش درمنده « 2 » يادآورى

فرستى مگر رحمتى در پيم * كه بر كردهء خويش واثق نيم

( 1 ) . پس اى بنده تو بندگى كن براست * ترا نيست قدرت خداوند راست . ( 2 ) . در يك نسخهء قديمى : ز سعدى بيچاره .