بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٧٦

حكايت

چو بينى زبردست را زوردست * نه مردى بود پنجهء خود شكست

زمانى بسالوس گريان شدم * كه من زانچه گفتم پشيمان شدم

بگريه دل كافران كرد ميل * عجب نيست سنگ ار بگردد بسيل

3615 دويدند خدمت‌كنان سوى من * بعزت گرفتند بازوى من

شدم عذرگويان بر شخص عاج * بكرسى زر كوفت ، بر تخت ساج

بتك را يكى بوسه دادم بدست * كه لعنت برو باد و بر بت‌پرست

بتقليد كافر شدم روز چند * برهمن شدم در مقالات زند

چو ديدم كه در دير گشتم امين * نگنجيدم از خرمى در زمين

3620 در دير محكم ببستم شبى * دويدم چپ و راست چون عقربى

نگه كردم از زير تخت و زبر * يكى پرده ديدم مكلّل بزر

پس پرده مطرانى آذرپرست * مجاور سر ريسمانى بدست

بفورم در آن حال معلوم شد * چو داود كآهن بر او موم شد

كه ناچار چون در كشد ريسمان * برآرد صنم دست فرياد خوان

3625 برهمن شد از روى من شرمسار * كه شنعت بود بخيه بر روى كار

بتازيد و من در پيش تاختم * نگونش بچاهى در انداختم

كه دانستم ار زنده آن برهمن * بماند ، كند سعى در خون من

پسندد كه از من برآيد دمار * مبادا كه رازش كنم آشكار

چو از كار مفسد خبر يافتى * ز دستش برآور چو دريافتى

3630 كه گر زنده‌اش مانى ، آن بىهنر * نخواهد ترا زندگانى دگر

وگر سر به خدمت نهد بر درت * اگر دست يابد ببرّد سرت

فريبنده را پاى در پى منه * چو رفتى و ديدى امانش مده

تمامش بكشتم به سنگ آن خبيث * كه از مرده ديگر نيايد حديث

چو ديدم كه غوغايى انگيختم * رها كردم آن بوم و بگريختم

3635 چو اندر نيستانى آتش زدى * ز شيران بپرهيز اگر بخردى

مكش بچهء مار مردم گزاى * چو كشتى در آن خانه ديگر مپاى

چو زنبورخانه بياشوفتى * گريز از محلت كه گرم اوفتى

بچابكتر از خود مينداز تير * چو افتاد ، دامن بدندان بگير

در اوراق سعدى چنين پند نيست * كه چون پاى ديوار كندى مايست