بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٦٨

حكايت

دگر نوبت آمد بنزديك شاه * نكرد آن فرومايه در وى « 1 » نگاه

خردمند را سر فرو شد بشرم « 2 » * شنيدم كه ميرفت و ميگفت نرم

اگر دى نپيچيدمى گردنش * نپيچيدى امروز روى از منش

3450 فرستاد تخمى بدست رهى * كه بايد كه بر عود سوزش نهى

ملك را يكى عطسه آمد ز دود * سر و گردنش همچنان شد كه بود

بعذر از پى مرد بشتافتند * بجستند بسيار و كم يافتند

مكن « 3 » گردن از شكر منعم مپيچ * كه روز پسين سر برآرى به هيچ

* * *

3455 يكى گوش كودك بماليد سخت * كه اى بو العجب راى برگشته‌بخت « 4 »

ترا تيشه دادم كه هيزم شكن * نگفتم كه ديوار مسجد بكن

زبان آمد از بهر شكر و سپاس * بغيبت نگرداندش حق‌شناس

گذرگاه قرآن و پندست گوش * ببهتان و باطل شنودن مكوش

دو چشم از پى صنع بارى نكوست * ز عيب برادر فرو گير و دوست

* * *

3460 شب از بهر آسايش تست و روز * مه روشن و مهر گيتىفروز

سپهر از براى تو فراش‌وار * همى گستراند بساط بهار

اگر باد و برفست و باران و ميغ * وگر رعد چوگان زند ، برق تيغ

همه كارداران « 5 » فرمانبرند * كه تخم تو در خاك مىپرورند

اگر تشنه مانى ز سختى مجوش * كه سقاى ابر آبت آرد بدوش « 6 »

3465 ز خاك آورد رنگ و بوى و طعام * تماشاگه ديده و مغز و كام

عسل دادت از نحل و منّ از هوا * رطب دادت از نخل و نخل از نوا

همه نخلبندان بخايند دست * ز حيرت كه نخلى چنين كس نبست

خور و ماه و پروين براى تواند * قناديل سقف سراى تواند

ز خارت گل آورد و از نافه مشك * زر از كان و برگ تر از چوب خشك

3470 بدست خودت چشم و ابرو نگاشت * كه محرم باغيار نتوان گذاشت

( 1 ) . به عين عنايت نكردش . ( 2 ) . ز شرم . ( 3 ) . تو هم . ( 4 ) . شنيدم كه پيرى پسر را بخشم * ملامت همى كرد كاى شوخ‌چشم ( 5 ) . كاردانان . ( 6 ) . اگر تشنه آبى به سختى مجوى * كه سقاى ابر آبت آرد بجوى