بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٦٥

باب هشتم در شكر بر عافيت

نفس مىنيارم زد از شكر دوست * كه شكرى ندانم كه درخورد اوست

عطائيست هر موى ازو بر تنم * چگونه بهر موى شكرى كنم ؟

3390 ستايش خداوند بخشنده را * كه موجود كرد از عدم بنده را

كرا قوت وصف احسان اوست ؟ * كه اوصاف مستغرق شان اوست

بديعى كه شخص آفريند ز گل * روان و خرد بخشد و هوش و دل

ز پشت پدر تا بپايان شيب * نگر تا چه تشريف دادت ز غيب

چو پاك آفريدت بهش باش و پاك * كه ننگست « 1 » ناپاك رفتن به خاك

3395 پياپى بيفشان از آيينه گرد * كه مصقل نگيرد « 2 » چو زنگار خورد

نه در ابتدا بودى آب منى * اگر مردى ، از سر بدر كن منى

چو روزى بسعى آورى سوى خويش * مكن تكيه بر زور « 3 » بازوى خويش

چرا حق نمىبينى اى خودپرست * كه بازو بگردش درآورد و دست

چو آيد بكوشيدنت خير پيش * بتوفيق حق دان نه از سعى خويش

3400 بسرپنجگى كس نبردست گوى * سپاس خداوند توفيق گوى

تو قائم به خود نيستى يك قدم * ز غيبت مدد ميرسد دم‌بدم

نه طفل دهان « 4 » بسته بودى ز لاف * همى روزى آمد بجوفش « 5 » ز ناف

چو نافش « 6 » بريدند و روزى گسست * بپستان مادر درآويخت دست

غريبى كه رنج آردش دهر پيش * بدارو دهند آبش از شهر خويش

( 1 ) . عيب است . ( 2 ) . صيقل نگردد . ( 3 ) . زور و . ( 4 ) . زبان . ( 5 ) . بشخصت . بجوفت . ( 6 ) . نافت .