بوستان ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

حكايت

بديدار وى در « 1 » سپاهان شدم * بمهرش طلبكار و خواهان شدم

جوان ديدم از گردش دهر پير * خدنگش كمان ، ارغوانش زرير

2600 چو كوه سپيدش سر از برف موى * دوان آبش از برف « 2 » پيرى به روى

فلك دست قوت برو يافته * سر دست مرديش بر تافته

بدر كرده گيتى غرور از سرش * سر ناتوانى به زانو برش

به دو گفتم اى سرور شيرگير * چه فرسوده كردت چو روباه پير ؟

بخنديد كز روز جنگ تتر * بدر كردم آن جنگجويى ز سر

2605 زمين ديدم از نيزه چون نيستان * گرفته علمها « 3 » چو آتش در آن

برانگيختم گرد هيجا چو دود * چو دولت « 4 » نباشد تهور چه سود

من آنم كه چون حمله آوردمى * به رمح از كف انگشترى بردمى

ولى چون نكرد اخترم ياورى * گرفتند گردم چو انگشترى

غنيمت شمردم طريق گريز * كه نادان كند با قضا ، پنجه تيز

2610 چه يارى كند مغفر و جوشنم * چو يارى نكرد اختر روشنم

كليد ظفر چون نباشد بدست * ببازو در فتح نتوان شكست

گروهى پلنگ‌افكن پيل‌زور * در آهن سر مرد و سمّ ستور

همان دم كه ديديم گرد سپاه * زره جامه كرديم و مغفر كلاه

چو ابر اسب تازى برانگيختيم * چو باران بلارك « 5 » فرو ريختيم

2615 دو لشكر بهم بر زدند از كمين * تو گفتى زدند آسمان بر زمين

ز باريدن تير همچون تگرگ * بهر گوشه برخاست طوفان مرگ

بصيد هژبران پرخاش‌ساز * كمند اژدهاى دهن كرده باز

زمين آسمان شد ز گرد كبود * چو انجم درو برق شمشير و خود

سواران دشمن چو دريافتيم * پياده سپر در سپر بافتيم « 6 »

2620 بتير و سنان موى بشكافتيم * چو دولت نبد روى برتافتيم

چه زور آورد پنجهء جهد مرد * چو بازوى توفيق يارى نكرد

نه شمشير گندآوران كند بود * كه كين آورى ز اختر تند بود

كس از لشكر ما ز هيجا برون * نيامد جز آغشته خفتان به خون

( 1 ) . زى . ( 2 ) . جور . ( 3 ) . درافتاده بيدق . ( 4 ) . بختت . ( 5 ) . بلالك . ( 6 ) . تافتيم .