بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٩٧

حكايت

ز خاك آفريدت خداوند پاك * پس اى بنده افتادگى كن چو خاك

حريص و جهانسوز و سركش مباش * ز خاك آفريدندت « 1 » آتش مباش

چو گردن كشيد آتش هولناك « 2 » * ببيچارگى تن بينداخت خاك

2040 چو آن سرفرازى نمود ، اين كمى * از آن ديو كردند ازين آدمى

* * *

يكى قطره باران ز ابرى چكيد * خجل شد چو پهناى دريا بديد

كه جايى كه درياست من كيستم ؟ * گر او هست حقا كه من نيستم

چو خود را به چشم حقارت بديد * صدف در كنارش بجان پروريد

سپهرش بجايى رسانيد كار * كه شد نامور لؤلؤ شاهوار

2045 بلندى از آن يافت كو پست شد * در نيستى كوفت تا هست شد

تواضع كند هوشمند گزين * نهد شاخ پرميوه سر بر زمين « 3 »

جوانى خردمند پاكيزه‌بوم * ز دريا برآمد به دربند روم

درو فضل ديدند و فقر « 4 » و تميز * نهادند رختش بجايى عزيز

( 1 ) . آفريدت ز . ( 2 ) . خشمناك . ( 3 ) . اين بيت در بعضى از نسخه‌ها در اينجا نيست و در جاى ديگريست . ( 4 ) . عقل .