بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٩٢

حكايت

اگر عز و جاهست وگر ذل و قيد * من از حق‌شناسم ، نه از عمرو زيد

ز علت مدار - اى خردمند - بيم * چو داروى تلخت فرستد حكيم

1940 بخور هرچه آيد ز دست حبيب * نه بيمار داناترست از طبيب

حكايت

حكايت

يكى را چو من دل بدست كسى * گرو بود و ميبرد خوارى بسى

پس از هوشمندى و فرزانگى * بدف بر زدندش بديوانگى

ز دشمن جفا بردى از بهر دوست * كه ترياك اكبر بود زهر دوست

قفا خوردى از دست ياران خويش * چو مسمار پيشانى آورده پيش

1945 خيالش چنان بر سر آشوب كرد * كه بام دماغش لگدكوب كرد

نبودش ز تشنيع ياران خبر * كه غرقه ندارد ز باران خبر

كرا پاى خاطر برآمد به سنگ * نينديشد از شيشهء نام و ننگ

شبى ديو خود را پرىچهره ساخت * در آغوش آن مرد و بر وى بتاخت

سحرگه مجال نمازش نبود * ز ياران كس آگه ز رازش « 1 » نبود

1950 بآبى فرو رفت نزديك بام * برو بسته سرما درى از رخام

نصيحتگرى لومش « 2 » آغاز كرد * كه خود را بكشتى درين آب سرد

ز برناى منصف برآمد خروش * كه اى يار چند از ملامت ؟ « 3 » خموش

مرا پنج روز اين پسر دل فريفت * ز مهرش چنانم كه نتوان شكيفت

نپرسيد بارى بخلق خوشم * ببين تا چه بارش بجان ميكشم

1955 پس آن را كه شخصم ز خاك آفريد * به قدرت درو جان پاك آفريد

عجب دارى ار بار امرش « 4 » برم * كه دايم باحسان و فضلش درم

* * *

اگر مرد عشقى كم خويش گير * و گرنه ره عافيت پيش گير

مترس از محبت كه خاكت كند * كه باقى شوى گر هلاكت كند

نرويد نبات از حبوب درست * مگر حال بر وى بگردد نخست

( 1 ) . آگاه رازش . ( 2 ) . ذمش . ( 3 ) . كه زنهار ازين گفت يارا . ( 4 ) . حكمش .