بوستان ( فارسى ) — الصفحة ٨٥

حكايت

شبى پاى عمرش فرو شد به گل * طپيدن گرفت از ضعيفيش دل

سحر برد شخصى چراغش بسر * رمق ديد ازو چون چراغ سحر

همى گفت غلغل‌كنان از فرح * و من دقّ باب الكريم انفتح

طلبكار بايد صبور و حمول * كه نشنيده‌ام كيمياگر ملول

1805 چه زرها به خاك سيه در كنند * كه باشد كه روزى مسى زر كنند

زر از بهر چيزى خريدن نكوست * نخواهى خريدن به از ناز « 1 » دوست

گر از دلبرى دل بتنگ آيدت * دگر « 2 » غمگسارى بچنگ آيدت

مبر تلخ عيشى ز روى ترش * به آب دگر آتشش باز كش

ولى گر به خوبى ندارد نظير * به اندك دل آزار تركش مگير

1810 توان از كسى دل بپرداختن * كه دانى كه بىاو توان ساختن

حكايت

حكايت

شنيدم كه پيرى شبى « 3 » زنده داشت * سحر دست حاجت به حق « 4 » برفراشت

يكى هاتف انداخت در گوش پير * كه بيحاصلى رو سر خويش گير

برين در دعاى تو مقبول نيست * بخوارى برو يا بزارى بايست

شب ديگر از ذكر و طاعت نخفت * مريدى ز حالش خبر يافت « 5 » گفت

1815 چو ديدى كز آن روى بستست در * به بىحاصلى سعى چندين مبر

به ديباچه بر ، اشك ياقوت فام * بحسرت بباريد و گفت اى غلام

بنوميدى آنگه بگرديدمى * ازين ره ، كه راهى دگر « 6 » ديدمى

مپندار گر وى عنان بر شكست * كه من باز دارم ز فتراك دست

چو خواهنده محروم گشت از درى * چه غم گر شناسد در ديگرى ؟

1820 شنيدم كه را هم درين كوى نيست * ولى هيچ راه دگر روى نيست

درين بود سر بر زمين فدا * كه گفتند در گوش جانش ندا

قبولست اگر چه هنر نيستش * كه جز ما پناهى دگر نيستش

( 1 ) . ياد . ( 2 ) . دل . ( 3 ) . شبى تا سحر صالحى . ( 4 ) . دستهاى دعا . ( 5 ) . يافت و . ( 6 ) . كزين در در ديگرى .