تاريخ حديث شيعه ( در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٨
فصل پنجم : محتواى فعّاليت‌هاى حديثى در سده‌هاى دهم و يازدهم
اعتقادى و آنچه فرا گرفتن آن بر هر مسلمان ، لازم است كه تأليف آن به سال 1042 ق ، به پايان رسيده است .
8 . الأربعين فى إمامة الطاهرين ، از ملّا محمّد طاهر بن حسين شيرازى قمى ( م 1098 ق ) . چهل دليل عقلى و نقلى قطعى است بر اثبات امامت ائمهء معصوم با پيش‌گفتارى در احاديث و روايت‌هايى كه اهل سنّت در امامت حضرت اميرمؤمنان نقل كرده‌اند و پاسخ با استفاده از گفته‌ها و شبهات آنها ، و خاتمه‌اى دربارهء پاره‌اى از عقايد آنان در اصول و فروع دين و مسائل اعتقادى .
دوم . حوزه‌اى كه بيشتر جنبهء درون‌ْمذهبى داشت و احاديثى بود كه عالمان دين ، حكومت صفويه و حاكمان ، آن را با اين احاديث ، منطبق مىساختند . منسوب است كه شيخ بهايى ، به نقل از پدر خويش ، حديثى را از امام على عليه السلام بدين مضمون نقل مىكند :
إنّ لنا بأردبيل كنزاً وأىّ كنز ، ليس بذهب ولا فضّة ولكنّه رجل من أولادى يدخل تبريز مع إثنا عشر ألف راكباً بغلة شهباء وعلى رأسه عصابة الحمراء . « 1 » اين حديث در منابع معتبر حديثى يافت نشد .
در شرح حديث « دولتنا فى آخر الزمان » ، « 2 » كه مؤلّف آن ، نامعلوم است ، نويسنده ، سعى در تطبيق دولت صفويه با اين حديث دارد و براى آن ، دوازده دليل آورده است .
علّامه محمّد باقر مجلسى ، به سال 1078 ق ، در رساله‌اى كه در ترجمه و شرح
( 1 ) . همانا كه در اردبيل براى ما گنجى است و چگونه گنجى كه از طلا و نقره نيست ؛ اما مردى است از اولاد من كه با دوازده هزار سوار ، بر اسب سفيد وارد تبريز مىشود و سربندى سرخ بر سر دارد ( ر . ك : خلاصة التواريخ ، ص 75 ؛ فارس‌نامهء ناصرى ، ج 1 ، ص 369 ؛ تاريخ ادبيات در ايران ، ص 10 ) . ( 2 ) . فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانهء آية اللَّه مرعشى ، ج 4 ، ص 154 .