تحف العقول عن آل الرسول ( ص ) ( رهاورد خرد ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٢

كوته‌سخنانى كه در اين معانى از آن حضرت عليه السّلام روايت شده است

خويش از مكر خداست فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ جز زيانكاران كسى از مكر الهى ( به خيال خويش ) ايمن نيست . » « 6 » ( 1 ) روايت كنند كه شتربانى او را از مدينه به كوفه آورد « 7 » و با آنكه ( حضرت ) ابو جعفر عليه السّلام چهار صد دينار به او داده بود ، در بارهء جايزه ( و انعام ) خود با آن حضرت چانه مىزد . ( امام ) عليه السّلام فرمود : سبحان اللَّه ، ندانى كه افزونى نعمت از جانب خدا قطع نشود مگر آنكه سپاسگزارى بندگان قطع شود . « 8 » ( 2 ) و فرمود عليه السلام . بيعت پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله با بانوان چنين بود كه دست خود را در ظرف آبى فرو مىبرد و سپس بيرون مىآورد و بانوان با اقرار و ايمان به خدا و باورداشتن به پيامبرش به نيّت آنچه از ايشان تعهّد گرفته مىشد دست خود را در آن آب فرو مىبردند .

( 3 ) و فرمود عليه السّلام : اظهار چيزى پيش از آن كه استوار شود مايهء تباهى آن است .

( 4 ) و فرمود عليه السّلام : مؤمن نيازمند توفيق از جانب خداوند و اندرزگويى ( خير خواهى و عبرت‌آموزى ) به خويش و پذيرش اندرز از كسى است كه پندش دهد .

( 6 ) الاعراف ، 99 ( 7 ) حضرت ابى جعفر ( جواد ) عليه السّلام دو سفر به عراق داشت ، نخستين در سال دويست و يازده بود كه مأمون كس به مدينه فرستاد كه وى را بياورد و نزديك خانهء خود جايش داد و تصميم گرفت دخترش را به همسرى او دهد و امام بعدا آن دختر را با خود به مدينه برد و مأمون در آن هنگام در گراميداشت و بزرگداشت و احترام و بالا بردن شأن امام ( عليه السّلام ) بسيار مىكوشيد ، و همچنان در مدينه بود تا معتصم در آغاز سال دويست و سى پنج بار ديگر او را به بغداد آورد و در آن شهر بماند تا در آخر ذى قعدهء همان سال مسموم شد و در جوار جدّش حضرت ابى الحسن موسى عليه السّلام مدفون گرديد . ( 8 ) يعنى به گفتهء مولوى : « شكر نعمت ، نعمتت افزون كند * كفر نعمت از كفت بيرون كند » - م .