پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام باقر ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٣٧
فصل دهم : پرسشهايى پيرامون ايمان ، كفر ، شرك و درجات آنها
سعد بن طريف گويد : خدمت امام باقر عليه السلام شرف حضور داشتم كه عمرو بن عبيد آمد و گفت : مرا از فرمايش خداى متعال كه مىفرمايد : « و در آن طغيان نكنيد ، كه غضب من بر شما وارد شود ، و هركس غضبم بر او وارد شود ، سقوط مىكند . و من هر كه توبه كند و ايمان آورد ، و عمل صالح انجام دهد ، سپس هدايت شود ، مىآمرزم » آگاه فرما .
امام باقر عليه السلام فرمود : به تحقيق خداوند مىفرمايد كه توبه و ايمان و عمل صالح مورد پذيرش قرار نمىگيرد مگر با هدايت يافتن .
اما توبه يعنى از شرك به خدا توبه نمودن .
و ايمان همان ايمان به يگانگى خداوند است .
و عمل صالح همان انجام واجبات است .
ولى هدايت يافتن ، يعنى اعتقاد به واليان امر و آن هم ما هستيم ، بر مردم است كه قرآن را آن طور كه نازل شده بخوانند ، و در هنگامى كه نياز به تفسير داشته باشند ، راهنمايى و هدايت به وسيله ما و به سوى ماست اى عمرو !
150 / 150 - عدّة من أصحابنا ، عن سهل بن زياد ، عن محمّد بن الحسن بن شمّون ، عن عبداللَّه بن عبدالرحمان ، عن عبداللَّه بن القاسم ، عن أبي بكر الحضرمي قال : قلت لأبي جعفر عليه السلام : أصلحك اللَّه ؛ من المسئولون في قبورهم ؟
قال : من محّض الإيمان و من محّض الكفر .
قال : قلت : فبقيّة هذا الخلق ؟
قال : يلهون واللَّه ؛ عنهم ما يعبأ بهم .
قال : وقلت : وعمّ يسألون ؟
قال : عن الحجّة القائمة بين أظهركم ، فيقال للمؤمن : ما تقول في فلان بن فلان ؟
فيقول : ذاك إمامي .
فيقول : نم أنام اللَّه عينيك ، ويفتح له باب من الجنّة فما يزال يتحفه من روحها إلى يوم القيامة .
ويقال للكافر : ما تقول في فلان بن فلان ؟