پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام باقر ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٠٣

فصل هشتم : پرسشهايى پيرامون اعمال ، فضايل و رذايل اخلاقى

عذاباً من الأوّل ويخرجه من الإيمان ولا يخرجه من الإسلام « 1 » .

مسعده گويد : از امام باقر عليه السلام « 2 » شنيدم كه مىفرمود : گناهان كبيره ( عبارتند از ) :

نااميدى از رحمت خدا .

يأس از روح ( و مرحمت ) خدا .

امن و ايمنى از مكر خدا .

كشتن انسانى كه خدا حرام كرده است .

عاق ( نافرمانى ) پدر و مادر شدن .

خوردن مال يتيم از روى ستمگرى ( و ناحق ) .

خوردن ربا پس از دانستن و آشكار شدن ( حرمت آن ) .

پس از هجرت باديه‌نشين شدن .

نسبت زنا دادن به زن شوهردار و پاك دامن .

و از جنگ و جهاد فرار نمودن .

به حضرتش گفته شد : به نظر شما كسى كه مرتكب گناهان كبيره مىشود و ( بدون توبه ) از دنيا مىرود آيا ارتكاب چنين گناهى او را از ايمان خارج مىكند ؟ و اگر عذاب شود عذاب او مانند عذاب مشركين - كه مخلّد و جاودان هستند - مىباشد يا عذابش پايان مىپذيرد ؟

حضرت فرمود : اگر اعتقادش اين باشد كه آن گناه حلال است از اسلام خارج مىشود و به اين سبب ، با شديدترين شكنجه‌ها عذاب مىشود .

و اگر اعتراف كند كه آن گناه كبيره بوده و حرام است ، و به سبب آن گناه ، عذاب مىشود و ارتكاب آن گناه ، حلال نيست ، در اين صورت عذاب او كمتر از عذاب گروه اوّل خواهد بود ، و او به وسيلهء آن گناه ، از ايمان خارج مىشود ، ولى اين گناه او را از اسلام بيرون نمىكند .

121 / 121 - عن عليّ بن هاشم بن البريد ، عن أبيه ، عن أبي جعفر عليه السلام : إنّ رجلًا سأله عن

( 1 ) - بحار الأنوار : ج 65 ص 260 ح 18 ، عن الكافي : ج 2 ص 280 . ( 2 ) - گفتنى است كه اين حديث شريف در كتاب ارزشمند كافى از امام صادق عليه السلام نقل شده است .