پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام باقر ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٤

فصل سوّم : پرسشهايى پيرامون امامت و ضرورت و لزوم آن و بخشى از فضائل امامان معصوم ( عليهم السلام )

الخلائق كلّها ، ثمّ يتشعّب له عمود آخر من عند اللَّه إلى اذن الإمام كلّما احتاج إلى مزيد افرغ فيه إفراغاً « 1 » .

اسحاق قمّى گويد : به امام باقر عليه السلام عرض كردم : قربانت گردم ؛ قدر و منزلت امام عليه السلام چيست ؟

فرمود : امام كسى است كه در شكم مادرش مىشنود ، و هنگامى كه به زمين رسيد بر شانهء راست او اين آيه نوشته شده است : « و كلام پروردگار تو ، با صدق و عدل به حدّ تمام رسيد كه هيچ‌كس نمىتواند كلمات او را دگرگون سازد و او شنوندهء دانا است » .

آنگاه خداوند نورى را به صورت استوانه از زير عرش تا زمين بر او مىفرستد كه در آن اعمال همهء مخلوقات را مىبيند ، سپس استوانه‌اى ديگر از نور از نزد خدا تا گوش او جدا مىگردد كه هرگاه نياز به افزايشى داشته باشد بر او فرستاده مىشود .

179 / 179 - سعد ، عن ابن أبي الخطّاب وأحمد وعبداللَّه ابني محمّد بن عيسى ، عن ابن محبوب ، عن ابن رئاب ، عن ضريس الكناسي قال : سمعت أبا جعفر عليه السلام يقول وعنده اناس من أصحابه وهم حوله :

إنّي لأعجب من قوم يتولّونا ويجعلونا أئمّة ولا يعتقدون ، يصفون أنّ طاعتنا مفترضة عليهم كطاعة اللَّه ثمّ يكسرون حجّتهم ويخصمون أنفسهم لضعف قلوبهم فينقصونا حقّنا ويعيبون ذلك على من أعطاه اللَّه برهان حقّ معرفتنا والتسليم لأمرنا .

أترون اللَّه افترض طاعة أوليائه على عباده ، ثمّ يخفى عليهم أخبار السماوات والأرض ويقطع عنهم مواد العلم فيما يرد عليهم ممّا فيه قوام دينهم ؟

ضريس كناسى گويد : ( من محضر حضرت باقر عليه السلام حضور داشتم ) و گرداگرد وجود نازنين او را ياران و اصحابش گرفته بودند ، شنيدم حضرتش مىفرمود :

همانا من در شگفتم از گروهى كه ما را دوست مىدارند ، و ما را امام قرار مىدهند ولى به ما اعتقاد ندارند ، آنها توصيف مىكنند كه طاعت ما مانند طاعت

( 1 ) - بحار الأنوار : ج 26 ص 135 ، عن بصائر الدرجات .