پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام باقر ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٨

فصل سوّم : پرسشهايى پيرامون امامت و ضرورت و لزوم آن و بخشى از فضائل امامان معصوم ( عليهم السلام )

قلت : ما هذا الخلق المسوخ ؟

قال : هذا الّذي ترى ، هذا السواد الأعظم ، ولو كشف الغطاء للنّاس ما نظر الشيعة إلى من خالفهم إلّافي هذه الصورة .

ثمّ قال : يا أبا محمّد ! إن أحببت تركتك على حالك هكذا وحسابك على اللَّه ، وإن أحببت ضمن لك على اللَّه الجنّة ورددتك على حالك الأوّل .

قلت : لا حاجة لي إلى النظر إلى هذا الخلق المنكوس ، ردّني فما للجنّة عوض .

فمسح يده على عيني ، فرجعت كما كنت « 1 » .

ابو بصير گويد : خدمت امام باقر عليه السلام عرض كردم : من غلام شما و از شيعيان شما هستم و مردى ضعيف و نابينايم ، بهشت را براى من ضامن شو .

حضرت فرمود : آيا نمىخواهى علامتى از امامان را براى تو بگويم ؟

عرض كردم : ممكن نيست هر دو را براى من جمع نمايى ؟

فرمود : آيا بر اين مايلى و دوست دارى ؟

عرض كردم : چگونه دوست نداشته باشم ؟

چيزى نگذشت كه دستى بر روى چشمم كشيد و چشمم باز شد و هرچه در خانه بود با چشم خودم ديدم .

حضرت فرمود : اى ابا محمّد ! اينك چشم تو بينا شد ، نگاه كن ببين چه مىبينى ؟

عرض كردم : به خدا سوگند هرچه نگاه كردم جز سگ ، خوك و ميمون نديدم .

عرض كردم : اين مخلوقات و قيافه‌هاى مسخ شده چيستند ؟

فرمود : اين كه مىبينى ، اين سواد اعظم و تشكيل دهندهء اجتماع هستند ، اگر پرده از روى چشم مردم كنار رود شيعيان مخالفين خود را جز به اين شكل نخواهند ديد .

آنگاه فرمود : اى ابا محمّد ! اگر دوست دارى به همين حالت نگهت مىدارم و حساب تو بر خدا باشد ، و اگر دوست دارى تو را به حالت اولى خود برمىگردانم و

( 1 ) - بحار الأنوار : ج 27 ص 30 ح 3 ، عن الخرائج .