پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام باقر ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٢
فصل سوّم : پرسشهايى پيرامون امامت و ضرورت و لزوم آن و بخشى از فضائل امامان معصوم ( عليهم السلام )
قلنا : و ما الكبائر ؟
قال : الشرك باللَّه العظيم و . . . « 1 »
ميسّر گويد : من ، علقمه ، ابو حسان و عبداللَّه بن عجلان منتظر امام باقر عليه السلام بوديم ، حضرت بيرون آمده و فرمودند : خوش آمديد و شاد باشيد ! به خدا سوگند ؛ من بوى شما و ارواح شما را دوست مىدارم ، شما بر دين خدا هستيد .
علقمه گفت : كسى كه بر دين خدا باشد شما براى او گواهى مىدهى كه او از اهل بهشت باشد ؟
راوى گويد : حضرت لحظاتى مكث كردند ، آنگاه فرمودند : خودتان را امتحان كنيد ببينيد اگر مرتكب گناهان كبيره نباشيد من ضامنم و گواهى مىدهم .
عرض كرديم : گناهان كبيره كدامند ؟
فرمود : شرك به خداى بزرگ و . . .
64 / 64 - الحسين بن علي بن عبداللَّه ، عن ابن فضّال ، عن داود بن أبي يزيد ، عن بعض أصحابنا ، عن عمر بن حنظلة قال : قلت لأبي جعفر عليه السلام : إنّي أظنّ أنّ لي عندك منزلة .
قال : أجل .
قال : قلت : فإنّ لي إليك حاجة .
قال : و ما هي ؟
قلت : تعلّمني الإسم الأعظم .
قال : وتطيقه ؟
قال : نعم .
قال : فادخل البيت .
قال : فدخل البيت ، فوضع أبو جعفر عليه السلام يده على الأرض فاظلمّ البيت ، فارعدت فرائص عمر ، فقال : ما تقول ؟ اعلّمك ؟
فقال : لا .
( 1 ) - بحار الأنوار : ج 27 ص 125 ح 113 .