پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام باقر ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٨

فصل سوّم : پرسشهايى پيرامون امامت و ضرورت و لزوم آن و بخشى از فضائل امامان معصوم ( عليهم السلام )

هم جدا شديم و من به خدمت امام باقر عليه السلام شرفياب شدم و عرض كردم : فدايت گردم ؛ من با ابن ذر ، ابن قيس ماصر و صلت همسفر شدم و شنيدم كه آنها مىگفتند :

ما چهار هزار مسأله طرح كرده‌ايم كه از ابا جعفر عليه السلام خواهيم پرسيدم ، و من از اين قضيّه غمگين و ناراحت هستم .

امام باقر عليه السلام فرمود : چرا از اين جريان غمگين شده‌اى ؟ هنگامى كه آمدند اجازهء ورود بده .

چون فردا شد غلام امام باقر عليه السلام وارد شده عرضه داشت : قربانت گردم ؛ پشت در ، ابن ذر با گروهى اجازهء ورود مىخواهند .

امام باقر عليه السلام رو به من كرد و فرمود : اى ثوير ! برخيز و به آنها اجازهء ورود بده .

من برخاستم و آنها را راهنمايى كردم ، چون وارد منزل شدند سلام كرده و نشستند ولى حرفى نزدند .

وقتى اين حال به درازا كشيد امام باقر عليه السلام رو به آنها كرده و از سخنان آنها جويا شد ، و آنها همچنان حرف نمىزدند .

امام باقر عليه السلام چون اين حال را در آنها ديد به كنيز خويش « سرحه » فرمود : سفره را بياور .

هنگامى كه كنيز سفره را آورد و پهن كرد ، امام باقر عليه السلام فرمود : سپاس خدايى كه براى هر چيزى حدّى قرار داده كه تا سرانجامش برسد ، حتّى براى اين سفره نيز حدّى قرار داده تا سرانجام آن .

( در اين موقع ) ابن ذر ( لب به سخن گشود و ) گفت : حدّ اين سفره چيست ؟

حضرت فرمود : ( حدّ سفره اين است ) هنگامى كه سفره پهن مىشود نام خدا برده مىشود ، و هنگامى كه جمع مىكنند خدا را حمد و سپاس مىگويند .

راوى گويد : آنگاه مشغول خوردن غذا شدند .

سپس امام باقر عليه السلام فرمود : براى من آب بياوريد .

براى حضرت در كوزه‌اى چرمين آب آوردند ، حضرت وقتى آن را به دست گرفت فرمود : سپاس خدايى را كه براى هر چيزى حدّى قرار داده كه منتهى به آن مىشود حتّى براى اين كوزه نيز حدّى كه منتهى به آن شود قرار داده است .