پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام باقر ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧٢

فصل سوّم : پرسشهايى پيرامون امامت و ضرورت و لزوم آن و بخشى از فضائل امامان معصوم ( عليهم السلام )

« بعضى از آن رسولان را بر بعضى ديگر برترى داديم ؛ برخى از آنها ، خدا با او سخن مىگفت ؛ و بعضى را درجاتى برتر داد ؛ و به عيسى بن مريم نشانه‌هاى روشن داديم ؛ و او را با « روح القدس » تأييد نموديم ؛ ( و فضيلت آنها مانع اختلاف امّتها نشد ) و اگر خدا مىخواست كسانى كه بعد از آنها بودند پس از آن همه نشانه‌هاى روشن ، جنگ و ستيز نمىكردند ؛ ولى اين امّتها بودند كه با هم اختلاف كردند بعضى ايمان آوردند و برخى كافر شدند و اگر خدا مىخواست با هم پيكار نمىكردند ، ولى خداوند آنچه را مىخواهد ( از روى حكمت ) انجام مىدهد » .

و به دو طريق به آيه استدلال مىشود :

اوّل : شامل بودن اين آيه به امّت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم .

دوّم : با انضمام روايات متواتره‌اى كه از حضرت رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم رسيده كه :

هرچه در امّتهاى پيشين رخ داده در اين امّت نيز رخ خواهد داد .

احتمال دارد كه غرض اين باشد كه : بعيد بودن وقوع اين امر در اين امّت را دفع نمايد ، چنان كه اين مطلب از ظاهر خبر بدست مىآيد .

علّامهء مجلسى رحمه الله در بيان ديگرى گويد :

. . . منظور از اين كه : آنها اين آيه را طور ديگرى تفسير مىكنند ؛ اين است كه آنها مىگويند : اين كلام بر وجه استفهام و پرسش است ، و اين دلالت بر وقوع اين امر ندارد .

و هدف حضرت اين بود كه بيان كند كه خداى متعال با اين كلام از آنچه بعد از رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم از آنها صادر مىشود ، تعريض كرد . و اين منافات با استفهام ندارد ، بلكه در مقام تهديد به مجازات است .

و بيان اين كه ارتداد آنها ضررى بر خداى ندارد ؛ ظاهر در اين است كه حضرت بارى تعالى بدين جهت ، آنها را توبيخ نمود كه مىدانست اين اعمال از آنها صادر مىشود .

و از آنجائى كه سؤال كننده از اين وجوه غافل بود ، و اينها در مقام احتجاج با خصم آشكار نبود ، حضرت از اين امور اعراض فرموده و با آيهء ديگرى بر آن استدلال فرمود ، و آن فرمايش خداى تعالى است كه مىفرمايد :