المهدي المنتظر ( ع ) في الفكر الإسلامي ( در انتظار ققنوس ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٦

الف - برخى از غزليات محدّث و عارف كبير ، مولى محسن فيض كاشانى كه تضمين ابياتى از ديوان حافظ است .

چو بينى حجت حق را ، به پايش جان فشان‌اى فيض * متى ما تَلقِ مَن تَهوى ، دَعِ الدّنيا و أهمِلها

* * *

دل مىرود ز دستم صاحب زمان خدا را * بيرون خرام از غيب ، طاقت نماند ما را

اى كشتى ولايت ، از غرق ده نجاتم * باشد كه باز بينم ، ديدار آشنا را

اى صاحب هدايت ، شكرانه‌ى ولايت * از خوان وصل بنواز ، مهجور بينوا را

مست شراب شوقت ، اين نغمه مىسرايد * هاتِ الصبوح حيّوا ، يا أيّها السّكارا

ده روز مهر گردون ، افسانه است و افسون * يك لحظه خدمت تو ، بهتر ز ملك دارا

آن كو شناخت قَدرَت ، هرگز نگشت محتاج * اين كيمياى مهرت ، سلطان كند گدا را

آيينه‌ى سكندر ، كى چون دل تو باشد * با آفتاب تابان ، نسبت كجا صها را

در كوى حضرت تو ، فيض ار گذر ندارد * در بارگاه شاهان ، ره نيست هر گدا را

* * *

به ملازمان مهدى كه رساند اين دعا را * كه به شكر پادشاهى ز نظر مران گدا را

ز فريب ديو مردم ، به جناب او پناهم * مگر آن شهاب ثاقب ، نظرى كند سها را

چو قيامتى دهد رو كه به دوستان نمايى * بركات مصطفى را ، حركات مرتضى را

تو بدان شمايل و خو كه ز جدّ خويش دارى * به جهان درافكنى شور ، چه كنى حديث ما را

دل دشمنان بسوزى ، چو عذار برفروزى * تن دوستان سراسر ، همه جان شود خدا را

چه شود اگر نسيمى ز در تو بوى آرد * به پيام آشنايى بنوازد آشنا را

به خدا اگر به فيضت ، اثرى رسد ز فيضت * گذرد ز آسمان‌ها ، به درد حجاب‌ها را