المهدي المنتظر ( ع ) في الفكر الإسلامي ( در انتظار ققنوس ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٠
عدم تعارض اين حديث با روايات ابن الحسين بودن مهدى عليه السّلام
جهت ششم : احتمال « تصحيف » در لفظ حسين
جهت ششم : احتمال « تصحيف » در لفظ حسين
احتمال « تصحيف » و تغيير شكل كلمه حسين و ثبت شدن به هيأت حسن در حديث ابى داود به هيچ روى بعيد نيست به ويژه آنكه افراد مختلف اين حديث را به چند شكل از ابى داود نقل كردهاند ، با آنكه احتمال عكس اين حديث - يعنى از اولاد امام حسين عليه السّلام بودن مهدى موعود ( عجلّ الله تعالى فرجه ) - نيز كاملا قوى است ؛ زيرا اين روايت « خبر واحد » است و با آن روايت كه خبر متواتر است نمىتواند معارضه كند .
جهت هفتم : جعلى بودن حديث مزبور
جهت هفتم : جعلى بودن حديث مزبور
مجعول بودن اين حديث نيز احتمالى جدّى است و مؤيد اين احتمال آن است كه « حسنيّون » و اتباع آنان گمان كردند كه مهدى همان محمد بن عبد الله بن حسن بن امام مجتبى معروف به حسن مثنّى است كه در سال 145 هجرى و در زمان منصور عباسى كشته شد . مانند آنچه بعد از ايشان اتفاق افتاد و عباسيان مدعى شدند كه موعود همان محمّد بن عبد الله منصور عباسى ملقّب به مهدى ( 158 - 169 ه ) است ، ادّعايى كه با هدف نيل به مقاصد سياسى بزرگى كه در سر داشتند عنوان شد ، در حالى كه دستيابى به اين مقاصد ، از غير اين طريق تقريبا ناممكن مىنمود .
عدم تعارض اين حديث با روايات ابن الحسين بودن مهدى عليه السّلام
عدم تعارض اين حديث با روايات ابن الحسين بودن مهدى عليه السّلام
شايان توجه است كه با فرض صحت حديث مزبور - علىرغم همهى مشكلات پيشگفته - باز هم اين حديث با روايات متواتر ابن الحسين بودن مهدى موعود تعارضى نخواهد داشت و مانعى بر سر راه آنها ايجاد نخواهد كرد . زيرا مىتوان ميان اين دو دسته روايات بدينگونه جمع كرد كه امام مهدى عليه السّلام حسينى الأب و حسنى الأم است . چون همسر امام سجاد عليه السّلام - يعنى مادر امام باقر عليه السّلام « فاطمه بنت الحسن » - دختر امام مجتبى عليه السّلام بودهاند . بنابراين ، امام باقر عليه السّلام حسينى الأب و حسنى الأم بوده و فرزندان ايشان نيز همگى ذريّهى سبطين محسوب مىشوند .
مؤيد جمع پيشگفته اين آيات قرآن مجيد است :
در ميان منابع شيعه نيز مىتوان به كتابهاى ذيل مراجعه كرد : كشف الغمة / ج 3 / ص 259 ؛ كشف اليقين / ص 117 ؛ إثبات الهداة / ج 3 / ص 617 / باب 32 / ح 174 ؛ حلية الأبرار / ج 2 / ص 701 / باب 41 / ح 54 ؛ غاية المرام / ص 694 / باب 141 / ح 17 ؛ نيز در منتخب الأثر احاديث بسيارى از اين دست ، از طريق شيعه و اهل سنت ، نقل شده است .